บทที่ 667

เสียงระเบิดดังขึ้น ปราณกระบี่ของลู่ฝานเปิดผิวหนังของกุยวัว เลือดกระจายออกมา เลือดเหมือนสายน้ำพุ่งใส่เต็มตัวลู่ฝาน

กุยวัวส่งเสียงร้องออกมาอย่างเจ็บปวด มนุษย์กระจอกเพียงคนเดียวทำให้มันบาดเจ็บ

น้ำแข็งค่อยๆ แตกออกเริ่มตั้งแต่ลำคอ

กระบี่ของลู่ฝานไม่เพียงแต่ทำให้กุยวัวบาดเจ็บ ยังระเบิดน้ำแข็งตรงคอกุยวัวออกด้วย

กุยวัวใช้โอกาสนี้สะบัดคอจนน้ำแข็งแตกกระจาย

หลังจากนั้นบนหัวของมัน มีแสงสายฟ้าปรากฏขึ้นอีกครั้ง

โฮก!

มันอ้าปากพ่นสายฟ้าออกมา ลู่ฝานรีบใช้ปราณชี่ของตัวเอง

ปราณชี่สีแดงเพลิงรวมตัวเป็นรูปวงรีปกคลุมตัวลู่ฝานอยู่ข้างใน

แสงสว่างเคลื่อนไหว ดีดแสงสายฟ้าที่สาดลงมาบนตัวเขา

ลู่ฝานกัดฟัน มองผ่านแสงสายฟ้าไปที่ขนสีแดงบนลำคอกุยวัว

จุดนั้นโดนระเบิดเป็นแผลแค่ตรงขอบ ตำแหน่งตรงกลางไม่ได้รับบาดเจ็บ

แม้เป็นจุดอ่อน แต่เห็นได้ชัดว่าตรงนั้นแข็งแกร่งกว่าส่วนอื่นของกุยวัว

สู้ตายไม่ถอย!

ลู่ฝานกัดฟัน ฝ่าเสาสายฟ้าพุ่งไปด้านหน้า

เพราะวิทยายุทธของเขาถึงแดนปราณชีวิตแล้ว สามารถดูดพลังฟ้าดินรอบๆ เข้าสู่ร่างกายได้อย่างรวดเร็ว เพื่อใช้ต่อสู้กับกุยวัว

ไม่งั้นเขาคงขยับไม่ได้แม้แต่น้อย

อีกนิดเดียว แค่อีกนิดเดียว!

ลู่ฝานยกกระบี่หนักไร้คมขึ้นสูง ปราณชี่บนตัวก็ใกล้จะใช้จนหมดแล้ว

ทันใดนั้นลู่ฝานเปิดเขตวิถีบนกระบี่หนักไร้คม

จู่ๆ เสาสายฟ้าที่พุ่งเข้ามาเปลี่ยนทิศทางอย่างประหลาด

นี่เพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้น!

ลู่ฝานโยนกระบี่หนักไร้คมออกไปอย่างไม่ลังเล

กระบี่ที่เหมือนบานประตู ปักลงบนจุดอ่อนอย่างแม่นยำ ตัวกระบี่ครึ่งหนึ่งแทงลงไปตรงขนสีแดง