บทที่ 673

อู่คงหลิงมองอยู่อย่างนั้น ลู่ฝานเก็บแก้วหิน แล้วพูดกับอู่คงหลิงว่า “ที่เหลือเป็นของเธอ”

อู่คงหลิงยิ้มมองลู่ฝาน “ถ้าฉันสู้นายไม่ได้ ตอนนี้ฉันคงหาวิธีแย่งแก้วหินเม็ดนี้มาจากนาย มันต้องทำให้ฉันรวยไปตลอดชีวิตแน่นอน”

ลู่ฝานชี้ศพกุยวัวแล้วพูดว่า “ส่วนที่เหลือก็ทำให้เธอรวยได้ทั้งชีวิตแล้ว เธอแค่อยากรวยทั้งชีวิตจริงๆ เหรอ”

อู่คงหลิงกะพริบตา “นายเดาดูสิ”

ลู่ฝานหัวเราะเบาๆ แล้วเดินไปอีกด้าน

อู่คงหลิงเริ่มลงมือกับศพของกุยวัว ในความคิดของเธอ สัตว์อสูรชนิดนี้มีค่าทั้งตัว ไม่ว่าเอาอะไรออกมา ล้วนเรียกความบ้าคลั่งของนักบู๊หรือแม้กระทั่งผู้ฝึกชี่ได้เป็นจำนวนมาก

ลู่ฝานเดินมาข้างๆ เก็บจิตอัคคีขึ้นมาก่อน

ของดีแบบนี้ทำหายไม่ได้ หลังจากนั้นลู่ฝานเดินเข้าไปในโพรง มองน้ำเย็นที่เหลืออยู่ไม่มาก

แม้เขาไม่รู้ว่าน้ำเย็นนี้มีประโยชน์อะไร แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่าเก็บไว้หน่อยก็ดี

ลู่ฝานเอาขวดเปล่าออกมาใส่น้ำเย็นอย่างเงียบๆ

พูดขึ้นมาเขาต้องขอบคุณน้ำเย็นนี้ ถ้าไม่มีมัน เขาคงสู้กับกุยวัวไม่ได้

ถือว่าควรค่าให้คิดถึง!

ตอนที่ลู่ฝานกับอู่คงหลิงกำลังเก็บรวบรวมของ

ที่เมืองหลวง ตาเฒ่าหลู่กับตาเฒ่าจงวางไหเหล้าลง แล้วลุกขึ้นช้าๆ

“เด็กคนนี้อนาคตก้าวไกล สมควรได้รับการอบรมที่ยอดเยี่ยม”

ตาเฒ่าหลู่ชิงพูดออกมาก่อน ส่ายหัวไปมาแล้วพูดอย่างจริงจัง แบบที่ไม่ค่อยได้เห็น

ตาเฒ่าตงลูบหนวดแล้วพูดว่า “ฉันว่าแจ้งเป็นเอกสารให้เบื้องบน ให้เด็กคนนี้มีรายชื่อคัดเลือก”

ตาเฒ่าหลู่พูดว่า “ฉันคิดว่าได้ เรารวมชื่อกันออกเอกสาร ขอความกรุณาจากเบื้องบน เอาภาพทั้งหมดใส่ไปในเอกสารด้วย จากนั้นเอาป้ายคำสั่งการสอบผู้ตรวจการชั้นกลางย้ายไปที่เขตตงหวาก่อน”

ตาเฒ่าจงพยักหน้าเบาๆ เขาสะบัดมือ ม่านน้ำสรวงสวรรค์ทั้งหมดหายไป มีเพียงม่านน้ำด้านหน้า ที่กลายเป็นหยดน้ำร่วงลงบนมือเขา

ตาเฒ่าหลู่ถือกระดาษปากกาในมือ เอกสารขอความกรุณาเสร็จเรียบร้อย