บทที่ 688

ประชาชนทุกคนต่างก็ตะโกนโห่ร้องกันเกรียวกราว

“ผู้คนที่ออกไปจากเมืองเจียงหลินของพวกเรานั้น ไม่มีผู้ใดที่ไม่ได้เรื่อง ดูอย่างลู่ฝานสิ ฉันกล้ายืนยันเลยว่า ต่อไปเขาสามารถที่จะกลายเป็นบุคคลที่ยิ่งใหญ่อย่างแท้จริง ซึ่งจะเป็นถึงผู้ยิ่งใหญ่ในระดับตำนานแบบนั้นเลย”

“ตอนนี้ก็จะต้องเรียกว่าเมืองลู่แล้ว! ”

“โอ้ว ใช่แล้ว จะต้องเรียกว่าเมืองลู่ ฮ่าฮ่า พวกเราไปเข้าร่วมงานเลี้ยงฉลองที่ตระกูลลู่กันเถอะ! ”

......

ท่ามกลางบรรยากาศที่ครึกครื้น มีเพียงแต่เจ้าบ้านจางเท่านั้น ที่อาศัยช่วงจังหวะที่คนไม่สนใจ เดินถอยร่นออกมา

เจ้าบ้านจางขึ้นนั่งบนรถม้า แล้วก็เดินทางกลับมายังบ้านของตน เมื่อมาถึงห้องหนังสือ ก็ผลักเปิดประตูออก

แม้ว่าจะเป็นช่วงกลางวัน แต่ห้องหนังสือนี้ก็มืดมิดไปหมด ภายในยังต้องจุดเทียนให้แสงสว่างด้วย

“คุณพ่อ วันนี้ทำไมท่านถึงกลับมาเร็วจัง”

ภายในห้องหนังสือ มีเสียงที่เฉยชาดังขึ้น

ดวงตาที่เยือกเย็นคู่หนึ่ง เป็นประกายขึ้นในห้องหนังสือ

เจ้าบ้านจางถอนหายใจและพูดว่า: “เยว่หานอ่ะ ต่อไปเมืองเจียงหลินแห่งนี้ก็จะกลายเป็นเมืองลู่แล้ว”

เมื่อพูดจบ ทันใดนั้น ก็มีเงาดำปรากฏขึ้นในห้องหนังสือ จากนั้นเปลวไฟของแสงเทียนโดยรอบก็สะท้อนมาที่ใบหน้าของเธอ

คนนี้ ก็คือจางเยว่หานที่ไม่ได้พูดถึงตั้งนานแล้ว

จางเยว่หานอยู่ในชุดสีดำ ใบหน้าของเธอดูเหมือนจะแตกต่างไปจากเดิมมากทีเดียว

บริเวณครึ่งใบหน้าแฝงไปด้วยชี่สีดำ ราวกับว่ามีแมงมุมอยู่ด้านบนนั้น

จางเยว่หานพูดด้วยเสียงเย็นชาว่า: “คุณพ่อพูดอะไรนะ? ”

เจ้าบ้านจางพลันถอยร่นลงไปสองก้าว เพราะรังสีอำมหิตที่จางเยว่หานปลดปล่อยออกมาจากร่างกายเมื่อครู่นี้นั้น แม้แต่เขาเองก็ยังตกใจ

เจ้าบ้านจางจับประคองไปที่ขอบประตู และพูดขึ้นว่า: “ลู่ฝานผ่านการทดสอบขั้นผู้ตรวจการชั้นกลางแล้ว ตอนนี้เป็นผู้ตรวจการชั้นกลางเพียงคนเดียวแห่งเขตตงหวาแล้ว โดยทางราชสำนักได้นำเมืองเจียงหลิน ปูนบำเหน็จให้กับพวกเขาตระกูลลู่แล้ว! ”

โครมมม!

ทันใดนั้น ห้องหนังสือก็เกิดเสียงพังทลายดังขึ้น

แม้แต่ขอบประตูที่เจ้าบ้านจางจับประคองอยู่นั้น ก็แตกออกเป็นรอยร้าว

“เป็นไปไม่ได้ ต่อให้เขาจะเก่งกาจแค่ไหน ก็ไม่มีทางที่จะผ่านการทดสอบขั้นผู้ตรวจการชั้นกลางได้”