บทที่ 695

ลู่ฝานก็ยังคงพูดขึ้นด้วยสภาพท่าทางที่เงียบสงบว่า: “ตัวฉันเองไม่ค่อยชอบความคึกคักสักเท่าไร ไม่ต้องจัดงานเลี้ยงสังสรรค์หรอก ในช่วงนี้ท่านเจ้าคุณอี่ว์จะต้องพักผ่อนดูแลร่างกายให้ดี ๆ อย่าได้โมโห อย่าได้เกิดความโกรธแค้น”

อี่ว์ชิงเฉินหัวเราะฮ่าฮ่าและพูดว่า: “เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว ในเมื่อผู้ฝึกชี่เถ่เมี่ยนไม่ชอบที่จะสังสรรค์ อย่างนั้นก็จัดในรูปแบบที่หรูหราหน่อยก็ได้”

พ่อบ้านอาวุโสเดินเข้ามาและพูดว่า: “ผู้ฝึกชี่เถ่เมี่ยน ไม่รู้ว่าจะขอบคุณท่านอย่างไรดี ท่านวางใจเถอะ อีกสักครู่ก็จะนำค่ารักษามาให้ท่าน”

ลู่ฝานลุกยืนขึ้นและพูดว่า: “ตกลง ส่วนฉันเองก็รู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย ไม่ทราบว่ามีสถานที่เงียบสงบให้พักผ่อนบ้างไหม”

พ่อบ้านอาวุโสพูดขึ้นว่า: “มี มี มี ผู้ฝึกชี่เถ่เมี่ยน เชิญทางนี้เลย! ”

เมื่อพูดจบ พ่อบ้านอาวุโสก็ได้ดึงเสื้อผ้าของลู่ฝานแล้วพาเดินออกมาด้านนอกอย่างกระตือรือร้น

ด้านผู้ฝึกชี่อู๋เหลียงกลับถูกหมางเมินโดยสิ้นเชิงแล้ว เขาสะบัดชายแขนเสื้อพร้อมกับส่งเสียงฮึอย่างเย็นชา

ผู้ฝึกชี่อู๋เหลียงได้เดินตามทั้งสองคนไป ทางพ่อบ้านอาวุโสหันหลังมามองผู้ฝึกชี่อู๋เหลียงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

โดยนำพาลู่ฝานไปยังลานกว้างด้านข้างของตระกูลอี่ว์ ที่มีชื่อว่าสวนสี่ฤดู

พ่อบ้านอาวุโสชี้ไปยังบ้านหลังที่ตกแต่งอย่างสวยงามที่อยู่ภายในสวนและพูดขึ้นว่า: “ผู้ฝึกชี่เถ่เมี่ยน ท่านพักผ่อนอยู่ที่นี่ก่อน ฉันจะรีบไปนำสิ่งของมาให้เดี๋ยวนี้”

ลู่ฝานพยักหน้า และมองพ่อบ้านอาวุโสเดินจากไป

ผู้ฝึกชี่อู๋เหลียงก็ยืนอยู่ที่ด้านหลังของลู่ฝาน โดยไม่มีทีท่าว่าจะเดินจากไป

พ่อบ้านอาวุโสเดินมาที่ด้านข้างของผู้ฝึกชี่อู๋เหลียงและพูดขึ้นว่า: “ผู้ฝึกชี่อู๋เหลียง ท่านไม่กลับออกไปพักผ่อนเหรอ? ”

ผู้ฝึกชี่อู๋เหลียงพูดขึ้นว่า: “ฉันมีบางอย่างที่จะพูดคุยกับผู้ฝึกชี่เถ่เมี่ยนสักหน่อย”

พ่อบ้านอาวุโสขมวดคิ้วขึ้น และพูดว่า: “ผู้ฝึกชี่อู๋เหลียง ขออย่าได้ทำเรื่องอะไรที่เกินเลยขอบเขตนะ ผู้ฝึกชี่เถ่เมี่ยนเพิ่งจะช่วยชีวิตท่านเจ้าคุณอี่ว์ของพวกเราเอาไว้”

ผู้ฝึกชี่อู๋เหลียงใช้สายตาที่เย็นชาจ้องมองไปที่พ่อบ้านอาวุโส และพูดขึ้นว่า: “วางใจเถอะ ฉันไม่ทำอะไรเขาแน่นอน”

พ่อบ้านอาวุโสมองไปที่ผู้ฝึกชี่อู๋เหลียงแล้วก็ยิ้มขึ้นเล็กน้อย

โดยเขามองว่า วิทยายุทธของผู้ฝึกชี่เถ่เมี่ยนนั้นคงจะเหนือกว่าอู๋เหลียงผู้นี้มากทีเดียว ซึ่งเขาจะสามารถลงมือทำการอะไรได้อย่างนั้นเหรอ?

แล้วพ่อบ้านอาวุโสก็เดินจากไป อย่างรวดเร็ว

ลานบ้านที่เงียบสงบ ก็หลงเหลือเพียงแค่อู๋เหลียงกับลู่ฝานสองคน

ผู้ฝึกชี่อู๋เหลียงค่อย ๆ พูดขึ้นว่า: “ผู้ฝึกชี่เถ่เมี่ยนใช่ไหม? นายทำเกินไปหน่อยแล้ว”

เมื่อเสียงพูดดังขึ้น พร้อมกันนั้นก็เกิดลมหมุนจากร่างของอู๋เหลียงขึ้นด้วย

พลังลมหายใจที่แหลมคม ทำให้หน้ากากเงินบนใบหน้าของลู่ฝานนั้นเกิดเสียงดังกร็อกแกร็กขึ้น

ร่างกายของลู่ฝานเองก็เกิดเปลวไฟลุกโชน พร้อมกับจดจ้องไปที่อู๋เหลียงและพูดขึ้นว่า: “นายคิดจะลงมือกับฉันใช่ไหม? ”

อู๋เหลียงพูดขึ้นว่า: “ลงมือเหรอ? เปล่าเปล่า พวกเราเป็นผู้ฝึกชี่ ก็ยึดตามกฎเกณฑ์ของผู้ฝึกชี่เถอะ”

ลู่ฝานยิ้มและพูดขึ้นว่า: “ประลองยาเหรอ? ”

อู๋เหลียงส่ายศีรษะและพูดว่า: “ไม่ ประลองวิชา หากว่านายแพ้แล้ว ก็รีบออกไปจากตระกูลอี่ว์ซะ ฉันต้องการอุกกาบาตเหล็กหลิงซานของตระกูลอี่ว์ ซึ่งไม่สามารถให้นายมาทำลายความตั้งใจนี้ลงได้”