บทที่ 703

ดวงตาของลู่ฝานถูกหนึ่งในแท่นหินในนั้นดึงดูด โดยหินมีรูปร่างขรุขระ และยังคงหมุนอยู่ แม้ว่าจะมีเกราะแสงคลุมอยู่ ลู่ฝานสามารถสัมผัสได้ถึงรัศมีเรกิ

“อุกกาบาตเหล็กหลิงซาน！”

ลู่ฝานพูดพึมพำ

นอกจากนี้แล้ว เขาไม่รู้ว่าตระกูลอวี่ยังมีสิ่งของอะไรอีกที่เหมือนเรกิ

ลู่ฝานลูบจับไปที่อุกกาบาตเหล็กหลิงซาน อย่างไม่ลังเล

แต่เกราะแสงชั้นนั้น ได้ขวางกั้นมือของเขาเอาไว้ ถึงมือของลู่ฝานจะเต็มไปด้วยปราณชี่

แรงคล้ายคลื่นกระทบกับแขนของลู่ฝานอย่างต่อเนื่อง ในแง่ของความแข็งแกร่ง พลังเหล่านี้ได้มาถึงระดับแดนปราณแล้ว

ปราณชี่บนตัวของลู่ฝานได้ขจัดจุดแข็งเหล่านี้ออกไปอย่างต่อเนื่อง และกล้ามเนื้อบนแขนของเขาก็เริ่มปรากฏเป็นคลื่น

“เปิด！”

ทันใดนั้น ลู่ฝานก็ระเบิดปราณชี่ออกมา และเกราะแสงก็มีช่องว่างระเบิดแตกออกมา

แขนมีแผลเหวอะหวะ แต่ลู่ฝานไม่สนใจแม้แต่น้อย และนำอุกกาบาตเหล็กหลิงซานออกมา

ได้มาแล้ว！

ลู่ฝานรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก แต่ในเวลานี้เอง เสียงเรียกของเจดีย์เสวียนเก้ามังกรก็ดังขึ้น

“เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ เร็วเข้า เจ้าหมอนั่นมาแล้ว！”

ลู่ฝานหันกลับมามองดู และเห็นทันทีว่าประตูของจวนอากาศธาตุเปิดออก อี่ว์ชิงเฉินพุ่งตัวเข้ามาอย่างรวดเร็ว

“หัวขโมย！”

อี่ว์ชิงเฉินตะโกนเรียกอย่างโมโห

ลู่ฝานหยิบอุกกาบาตเหล็กหลิงซานใส่เข้าไปในอก ต่อหน้าต่อตาของอี่ว์ชิงเฉิน

ดวงตาของอี่ว์ชิงเฉินโกรธจนแทบแตกออกเป็นเสี่ยงๆ พุ่งตรงเข้ามายังลู่ฝานทันที

พลังปราณพลุ่งพล่านในร่างกายของเขา การบ่มเพาะของแดนปราณ ทำให้จวรทั้งหลังเริ่มสั่นคลอน

แสงสว่างในมือของเขาเป็นประกาย อี่ว์ชิงเฉินดวงตาแดงก่ำ เขาใช้ทักษะเฉพาะที่ไม่มีการถ่ายทอดต่อแล้ว ซึ่งเป็นหัตถ์ศักดิ์สิทธิ์ปิดเมฆ