บทที่ 708

เสียงระเบิด ทำให้คนของเมืองตงหวาได้ยินมันอย่างชัดเจน

ประชาชนนับถ้วนที่นอนหลับใหลในฝัน เช่นเดียวกับเหล่าคนชั้นสูงที่กำลังมีความสุขถึงกับยื่นหน้าออกมาทางหน้าต่าง มองไปยังทิศทางของเสียงระเบิด

ภายในตรอกเล็ก แสงสีรุ้งจางหายไป

เหลือไว้เพียงตรอกรกๆ กับคนสองคนที่กำลังจ้องมองหน้ากันอยู่

เลือดหยดหนึ่งออกจากมุมปากของลู่ฝาน เขาค่อยๆเช็ดมันออก

หน้ากากเถ่เมี่ยนที่ใช้ปิดบังใบหน้า หายไปกับเสื้อผ้าแล้ว

อี่ว์ชิงเฉินมองดูใบหน้าของลู่ฝาน นัยน์ตาเต็มไปด้วยความชั่วร้ายเกือบจะพ่นออกมา

“ลู่ฝาน ที่แท้ก็เป็นแกนี่เอง！”

อี่ว์ชิงเฉินแทบกัดฟันกรอดจนแตก

เขาพยายามอยากจะขยับ แต่ร่างกายของเขากลับกระตุก แม้แต่แขนยังยกไม่ขึ้นเลย

ลู่ฝานมองเฝ้าดูอย่างเงียบ ๆ ขณะที่คำสาปน้ำแข็งสีน้ำเงินปกคลุมอี่ว์ชิงเฉิน

คำสาปที่ไม่ถูกลบเหล่านี้ได้กลายเป็นเครื่องเตือนใจของอี่ว์ชิงเฉิน

ใบหน้ากำลังชักกระตุก ดูเหมือนจะเจ็บปวดมาก

ลู่ฝานรู้ว่านั่นคืออะไร พิษกัดหัวใจกำลังทำงาน

ในความเจ็บปวดสองเท่า มีนักบู๊อย่างอี่ว์ชิงเฉินที่ฝึกฝนมานานหลายปี ที่สามารถทนไหว

จากจุดนี้ อี่ว์ชิวเฉินสมแล้วที่เป็นนักบู๊แดนปราณดินผู้มีชื่อเสียง

ลู่ฝานพยักหน้า“ใช่แล้ว ฉันเอง”

อี่ว์ชิงเฉินกัดฟันกรอดกล่าวว่า“เสียดายที่ฉันไม่ได้ฆ่าแกให้ตายตั้งแต่แรก ตอนที่ฉันเจอแกครั้งแรก ควรจะฆ่าแกให้ตายรู้แล้วรู้รอด”