บทที่ 715

ประกอบกับอำนาจของผู้ตรวจการลู่สามคำนี้ อำนาจอื่นก็พูดได้ยาก

ดังนั้นตอนนี้ แหล่งเงินของตระกูลลู่ ทัดเทียมเสมอเหมือนตระกูลอี่ว์ในตอนนั้นแล้ว แต่ตระกูลลู่ย้ายมาจากเมืองเจียงหลินไปเมืองตงหวา ก็แค่เวลาไม่กี่เดือน

ใช้เวลาเพียงไม่กี่เดือน ตระกูลลู่ได้เสร็จสิ้นการเปลี่ยนแปลงอันงดงาม

ตระกูลเล็กที่ไม่มีสักกะแดงเดียวหนึ่งตระกูล คนบ้านนอกคอกนากลายเป็นตระกูลใหญ่ ทุกคนก็เรียกอย่างยกย่องภายในเมืองตงหวา

ลู่ฝานก็ยังเป็นนักบู๊ชายหนุ่มที่ไม่เลวคนหนึ่ง กลายเป็นผู้ตรวจการลู่ที่มีชื่อเสียงเหมือนกับหัวหน้าเขตอี้ว์ได้

ใครสามารถจินตนาการได้ว่า โลกกำลังเปลี่ยนแปลงเร็วแค่ไหน

ใครจะไปรู้ว่า พรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

“ครวะผู้ตรวจการลู่ เอ้อร์โก่วนำพาลูกน้อง แสดงความคารวะให้กับคุณท่าน”

ภายในคฤหาสน์ของตระกูลลู่ ลู่ฝานกำลังนั่งอยู่ในห้องอภิปรายของตระกูลลู่ มองดูกลุ่มคนกลุ่มที่คุกเข่าต่อหน้านี้อย่างเงียบสงบ

ยิ้มเล็กน้อย ลู่ฝานพูดขึ้นมาว่า: “นั่ง!”

เอ้อร์โก่วลุกขึ้นอย่างช้าๆ จัดแจงเสื้อผ้านั่งลง เสื้อผ้าที่เขาสวมนั้นหรูหรามาก แต่กลับไม่สามารถเปลี่ยนรัศมีอันธพาลบนร่างกายของเขาได้

ลู่ฝานคุ้นเคยกับบรรยากาศแบบนี้มากๆ ตามแบบฉบับมาจากนักเลงข้างถนนทั่วไป และดูอันธพาล

ทั่วทั้งห้องโถง ในเวลานี้นั่งเต็มไปด้วยคนแบบนี้แล้ว

ลู่ฝานเล่นกับหยกชิ้นหนึ่งในฝ่ามือ หยกขาวกลมเหมือนเหรียญทองแดงไหลผ่านปลายนิ้ว แฝงไปด้วยหมอก

ใช่แล้ว นี่เป็นหยกแขวนจิตบู๊ใหม่ชิ้นหนึ่ง เพียงแต่ว่ายังไม่ได้เจียระไนเป็นรูปเป็นร่าง

ลู่ฝานเล่นหยกไปด้วย และพูดไปด้วยว่า: “ทุกคน วันนี้ที่เรียกทุกคนมา ไม่ได้มีเรื่องอื่นใด ใกล้ถึงเทศกาลเซ่นไหว้ประจำปีแล้ว ตามธรรมเนียมของบ้านเกิดของเรา ก็ต้องแจกของให้ญาติมิตรสหาย เด็กๆ นำของเข้ามา!”

หลังจากการตะโกนของลู่ฝาน ลูกหลานกลุ่มหนึ่งของตระกูลฝานก็เข้ามาพร้อมกล่องหลายสิบกล่อง แกร๊กดังมาเสียงหนึ่ง กล่องก็ตกลงไปที่พื้น และเหรียญทองคำที่ทองเหลืองอร่ามก็กระจายไปทั่วพื้นทันที

“คนในตระกูลของพวกเรา ก็แค่จริงใจ ทุกคนรับเงินไป ฉลองเทศกาลเซ่นไหว้ประจำปีกันให้สนุก จำไว้ด้วย ทำงานเพื่อตระกูลลู่ของพวกเรา ตระกูลลู่ไม่มีทางลืม ทุกคนแบ่งกันเถอะ!”