บทที่ 716

หลังจากนั้นเห็นลู่เฟิงกับลู่หมิงพาพวกลูกหลานตระกูลลู่มา

“เชิญนั่ง!”

ลู่ฝานพูดเสียงดัง

ลู่หมิงกับลู่เฟิงเดินเข้ามาอย่างตื่นเต้น

“เจ้าบ้าน!”

ลู่หมิงพูดอย่างนอบน้อม

ลู่ฝานพยักหน้าเป็นการบอกให้ลู่หมิงนั่งลง ลู่หาวมองลู่เฟิงแล้วพูดว่า “นายอ้วนขึ้น!”

ลู่เฟิงหัวเราะแล้วพูดว่า “วันๆ ไม่มีอะไรทำ ต้องอ้วนอยู่แล้ว”

ลู่ฝานพูดกับลู่หมิงว่า “ตำแหน่งผู้เฝ้าเมืองเป็นยังไงบ้าง”

ลู่หมิงไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “ยุ่งจนฉันไม่มีเวลาฝึกฝนเลย เจ้าบ้าน นายทำได้ดีมาก”

ลู่ฝานยิ้มบางๆ แล้วตบไหล่ลู่หมิง

ปึง ปึง ปึง!

ขณะนั้นลู่หาวเคาะแก้วเหล้า บอกให้ทุกคนอยู่ในความสงบ

หลังจากนั้นทุกคนหันไปมองทางลู่ฝาน

ลู่ฝานค่อยๆ ยืนขึ้น ต่อไปเป็นช่วงบูชาฟ้าดินของตระกูลลู่

เดิมทีเขาจะดูคุณปู่ทำ ปีนี้ถึงตาเขาแล้ว

ลู่ฝานกวาดตามองทุกคนด้วยแววตาราบเรียบ นี่คือตระกูลของเขา

ลู่ฝานยกแก้วเหล้าขึ้นแล้วพูดเสียงก้อง “ลูกหลานตระกูลลู่ บูชาฟ้าดิน!”

ทุกคนลุกขึ้นยืน ยกแก้วเหล้าขึ้นสูง

ลู่ฝานพูดเสียงดังอีกว่า “เริ่มต้นปีใหม่ วิถีบู๊ยืนยาว!”

พูดจบ ทุกคนสาดเหล้าในแก้วลงบนพื้น

ลู่ฝานหัวเราะอย่างมีความสุข รู้สึกว่าดวงตาตัวเองเริ่มเปียกชื้น

ขณะนั้นลู่หาวพูดต่อ “ลูกหลานตระกูลลู่ เริ่มทดสอบได้”

ทุกคนเริ่มส่งเสียงเชียร์ ลูกหลานตระกูลกลุ่มหนึ่งเอาหินเจ็ดสีออกมา ไม่ใช่หินศิลาดำที่ใช้ทดสอบนักบู๊ระดับต่ำ

ลู่เฮ่าหรานมองท่าทีของลู่ฝาน หัวเราะแล้วพูดว่า “สืบสานประเพณี สืบสานตระกูลลู่”

ลู่ฝานนั่งลงแล้วพูดว่า “ใช่ ประเพณีคือสิ่งสำคัญที่สุด”

มองลูกหลานตระกูลลู่เดินเข้าไปทดสอบทีละคนอย่างเงียบๆ

ลู่ฝานรู้สึกมีความสุขเป็นอย่างมาก!

ขณะนั้น จู่ๆ ลู่ฝานเห็นศิษย์พี่หานเฟิงยืนมองเขาจากไม่ไกล ลู่ฝานกำลังจะเรียกเขาดื่มเหล้า แต่กลับเห็นสีหน้าของศิษย์พี่ลู่ฝานไม่สู้ดี