บทที่ 719

ฉางเจี๋ยพูดอย่างนอบน้อมว่า “จำได้แล้วครับ ขอให้ทั้งสองท่านเดินทางปลอดภัย”

พูดจบ ฉางเจี๋ยโค้งตัวลงอีก ดูจงรักภักดีมาก ท่าทางเหมือนพวกรังแกคนที่อ่อนแกกว่า แต่กลัวคนที่แข็งแรงกว่า

นกปิดฟ้าสยายปีกบินออกไปไกล รอยยิ้มบนใบหน้าศิษย์พี่หานเฟิงค่อยๆ หายไป

ลู่ฝานดูออกว่าศิษย์พี่หานเฟิงผิดปกติ จึงถามว่า “ศิษย์พี่หานเฟิงเป็นอะไรไป มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า”

ศิษย์พี่หานเฟิงไม่ได้พูดอะไร แต่ลู่ฝานเห็นมือเขาสั่นเบาๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่ฝานเห็นศิษย์พี่หานเฟิงยั้งสติไม่อยู่

จึงถามขึ้นอีกครั้ง “ศิษย์พี่หานเฟิง!”

ขณะนั้นศิษย์พี่หานเฟิงตั้งสติได้ หันไปมองข้างหลังแวบหนึ่ง

พวกฉางเจี๋ยที่อยู่ด้านหลังค่อยๆ ไกลออกไป กลายเป็นจุดดำอยู่ตรงขอบฟ้า

หานเฟิงกัดฟันพูดว่า “ศิษย์น้องลู่ฝาน ต่อไปห้ามๆๆ ทำความรู้จักกับเขาอีกเด็ดขาด”

ศิษย์พี่หานเฟิงพูดย้ำคำว่าห้าม ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องธรรมดาแล้ว

ลู่ฝานถามว่า “ทำไมครับ อย่าบอกนะว่าเบื้องหลังของเขาแข็งแกร่งมาก”

หานเฟิงส่ายหน้า “ไม่ใช่เบื้องหลัง ให้ตายเถอะ คิดไม่ถึงว่าวันนี้ฉันจะได้เจอฉางเจี๋ยหน้าผี”

“อะไรคือฉางเจี๋ยหน้าผี”

ลู่ฝานไม่เข้าใจเป็นอย่างมาก เขาไม่เข้าใจว่าศิษย์พี่หานเฟิงกำลังพูดอะไร

ศิษย์พี่หานเฟิงพูดว่า “คนที่ฝึกฝนชั่วร้าย ฉางเจี๋ยที่คุยกับเราเมื่อกี้เป็นคนที่ฝึกฝนชั่วร้าย อีกทั้งยังเป็นคนที่มีชื่อชั่วร้ายในบรรดาคนที่ฝึกฝนชั่วร้ายว่าฉางเจี๋ยหน้าผี”

ลู่ฝานขมวดคิ้ว “อะไรนะ เขาเป็นคนที่ฝึกฝนชั่วร้ายเหรอ คนที่ฝึกฝนชั่วร้ายที่พละกำลังระดับนี้เหรอ”