บทที่ 720

หลังผ่านไปไม่กี่วัน เห็นเมืองหยุนไห่อยู่ไม่ไกล

มองจากไกลๆ กำแพงเมืองหยุนไห่แตกต่างจากเมืองอื่นที่ลู่ฝานเคยเห็น

นี่เป็นกำแพงเมืองที่สร้างติดภูเขา ภูมิประเทศสูงมาก ไอหมอกปกคลุม เหมือนอยู่ในทะเลหมอก ดูเหมือนว่ากำแพงเมืองนี้มีชื่อเพราะสิ่งนี้

“ศิษย์น้องลู่ฝาน นั่นคงเป็นเขาอวี่ฮั่ว เราจะเข้าเมืองก่อนหรือจะตรงไปเขาอวี่ฮั่วเลย”

ศิษย์พี่หานเฟิงชี้ไปเขาที่อยู่นอกเมืองหยุนไห่ ตัวภูเขาแวววาวเหมือนกระจก เหมือนมีคนเอากระบี่เฉือนจนเรียบ

ด้านบนมีตัวอักษรขนาดใหญ่ว่า เขาอวี่ฮั่ว!

อักษรตัวเดียวสูงประมาณหลายร้อยเมตร อักษรทั้งสามตัวเชื่อมต่อกันทั้งตัวภูเขา มีพลานุภาพเป็นอย่างมาก

คนที่สามารถทิ้งร่องรอยอักษรแบบนี้เอาไว้ได้ อย่างน้อยต้องเป็นยอดฝีมือแดนปราณฟ้าขึ้นไป ไม่แน่อาจเป็นยอดฝีมือผู้แข็งแกร่งก็ได้!

มองจากไกลๆ ลู่ฝานมองเขาอวี่ฮั่วที่สูงใหญ่ อยากหาว่าตลาดหม้อยาอะไรนั่นอยู่ที่ไหน

แต่น่าเสียดายเขาหาไม่เจอ ไม่รู้ว่าอยู่ห่างเกินไป หรือตลาดอะไรนั่นซ่อนอยู่อย่างมิดชิด

“เข้าไปในเมืองก่อนเถอะ ถามคนให้ชัดเจนแล้วค่อยว่ากัน”

ลู่ฝานเอ่ยขึ้น

ศิษย์พี่หานเฟิงครุ่นคิดอย่างละเอียด แล้วพูดว่า “นายบอกว่าหาคน หาหลิงเหยาเหรอ”

ลู่ฝานมองหานเฟิงอย่างแน่วแน่แล้วพูดว่า “ใช่ ไปหาหลิงเหยา ในเมื่อคณะหยินหยางส่งคนมาจัดการเธอ งั้นสิ่งสำคัญสุดคือเราต้องหาเธอให้เจอก่อน มีความเป็นไปได้สูงว่าพวกศิษย์พี่จะอยู่กับเธอ”

หานเฟิงพยักหน้า “สมองนายทำงานดีมาก งั้นเราไปหาหลิงเหยา นายรู้ไหมว่าหลิงเหยาพักที่ไหน”

ลู่ฝานพูดว่า “ไม่รู้ แต่ต้องมีคนรู้แน่นอน”