บทที่ 721

“คุณชายตระกูลซ่ง อาหลียังเด็ก พวกคุณปล่อยเธอไปเถอะ ฉันจะคุกเข่าคำนับพวกคุณ!”

หญิงสูงวัยคุกเข่าลงทันที

แต่คุณชายทั้งสองคนไม่มีท่าทีจะปล่อยอย่างเห็นได้ชัด กระชากเด็กผู้หญิงเข้ามาทันที

“มาสิยัยเด็กน้อย ให้เงินค่าแรงยังไม่เอา ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม มาให้ฉันดูหน่อยสิ โอ้ หน้าตาไม่เลว สวย!”

ลูกหลานคนรวยทั้งสองคนมองหน้ากันแล้วหัวเราะ เสียงหัวเราะลามกมาก เด็กผู้หญิงกลั้นน้ำตาเอาไว้ สีหน้าดึงดัน

ผู้คนข้างๆ โกรธแต่ไม่กล้าพูดอะไร ยืนอยู่ทั้งสองฝั่ง ไม่พูดอะไรสักคำ

เห็นได้ชัดว่าเรื่องแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นครั้งแรก

ศิษย์พี่หานเฟิงพูดข้างๆ ลู่ฝานว่า “ไอ้สองคนนี้ใช้ชีวิตแบบที่ฉันใฝ่ฝันเลย!”

ลู่ฝานไม่สนใจนิสัยชั่วร้ายของศิษย์พี่หานเฟิง เขาเดินเข้าไปแย่งเด็กผู้หญิงออกมา

“ทำอะไร อยากตายเหรอ”

ทันใดนั้นกระบี่และดาบออกจากฝัก คนหลายสิบคนด้านหลังคุณชายทั้งสองคน เข้ามาล้อมลู่ฝานกับหานเฟิง

หานเฟิงไม่แม้แต่จะช้อนตาขึ้นมอง ลู่ฝานไม่แม้แต่จะมองทั้งสองคน เอาเด็กผู้หญิงคืนให้หญิงสูงวัยข้างๆ แล้วพูดว่า “รีบไปเถอะ!”

หญิงสูงวัยรับหลานสาวมา แล้วหันหลังจะเดินออกไป

หนึ่งในคุณชายพูดเสียงดังว่า “ใครให้พวกเธอไป!”

แต่พวกเขาเพิ่งพูดออกมา ลู่ฝานแววตาน่ากลัว ความน่ากลัวแผ่ออกมา

ทันใดนั้น คุณชายทั้งสองคนทรุดลงบนพื้น นักบู๊หลายสิบคนที่ล้อมพวกเขา พากันถอยหลังไปสามก้าว คนจำนวนไม่น้อยเริ่มขาสั่น

“ฉันบอกว่าให้ไป ไปสิ!”

ลู่ฝานดึงหญิงสูงวัยที่ตกใจจนอึ้งขึ้นมา แล้วใส่ปราณชี่เข้าไป

ทันใดนั้นหญิงสูงวัยมีแรงเหมือนเดิม อุ้มเด็กผู้หญิงวิ่งหนีไป

ศิษย์พี่หานเฟิงพูดว่า “ศิษย์น้องลู่ฝาน ถ้าศิษย์น้องหลิงเหยาได้เห็นภาพนี้ คืนนี้นายมีโชคดีแน่นอน”