บทที่ 735

เขาอวี่ฮั่วนอกเมืองหยุนไห่

ที่นี่เป็นที่รวมตัวผู้ฝึกชี่ทั้งเมืองตงหวา พวกคนทั่วไปไม่รู้ แต่สำหรับคนที่มีตำแหน่ง ต้องเคยได้ยินชื่อที่นี่แน่นอน

ตลาดหม้อยา คือสถานที่แลกเปลี่ยนสินค้าของผู้ฝึกชี่ สถานที่แบบนี้ราชสำนักคุ้มกันอย่างแน่นหนา เพื่อไม่ให้มีคนเข้ามาสร้างความวุ่นวาย ไม่เพียงแค่กลัวคนเข้ามาก่อเรื่องในตลาดหม้อยา สิ่งสำคัญคือ เมื่อผู้ฝึกชี่พวกนี้รวมตัวกัน จะเกิดเหตุยุ่งยากอะไรไหม นี่คือปัจจัยที่ราชสำนักต้องคำนึง

พลเอกเฟิง เฟิงซื่อชิง เป็นหนึ่งในสี่นายทหารชั้นสูงที่ประจำการอยู่เชิงเขา

แบ่งตามฟ้า กิน เสวียน เหลืองระดับทั้งสี่ขั้น เขาเป็นนายทหารชั้นสูงที่ระดับเหลืองขั้นแย่ที่สุด

แต่ถึงระดับเหลืองขั้นแย่ที่สุด แต่กำลังคนและอาวุธในมือก็เรียกได้ว่ามีจำนวนมาก แค่นักบู๊แดนปราณชีวิตก็สิบคนแล้ว ส่วนตัวเองเป็นยอดฝีมือแดนปราณดิน

พละกำลังระดับนี้ เดินไปไหนล้วนได้รับการสรรเสริญ แม้ประจำการอยู่ที่ชายแดนแบบนี้ ก็ยังมีแขกมาที่ฐานบัญชาการของพลเอกเฟิง เพื่อมอบของขวัญให้อย่างต่อเนื่อง

วันนี้ก็มีคนต่อแถวเพื่อมอบของขวัญเหมือนเดิม พลเอกเฟิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ทหาร ลูบเคราของตัวเอง เล่นลูกตะกั่วสองลูก อมยิ้มมองคนที่มามอบของขวัญ

“พลเอกเฟิง กรุณาส่งยอดฝีมือไปที่เมืองหยุนไห่ด่วนเลยครับ ครั้งนี้ท่านผู้เฝ้าเมืองของเรา ต้องการความช่วยเหลือจากพลเอกเฟิงจริงๆ!”

องครักษ์คนหนึ่งคุกเข่าข้างหนึ่งลงข้างหน้าพลเอกเฟิง เขาคือคนที่ผู้เฝ้าเมืองซ่งส่งมาขอความช่วยเหลือ

แต่ดูไม่เหมือนที่ท่านผู้เฝ้าเมืองบอกเขา เหมือนพลเอกเฟิงไม่ได้มีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับท่านผู้เฝ้าเมืองซ่งสักเท่าไร เขาพูดจนปากจะฉีกแล้ว พลเอกเฟิงทำเพียงยิ้ม ไม่พูดอะไรเลย

ขณะที่ทำอะไรไม่ได้ องครักษ์กัดฟันพูดว่า “พลเอกเฟิง คุณท่านเราบอกว่ามีความสัมพันธ์อันดีกับพลเอกเฟิง พลเอกเฟิงจะปล่อยให้เมืองหยุนไห่เกิดเรื่องแบบนี้เหรอครับ”