บทที่ 736

พูดจบ พลเอกเฟิงลุกขึ้นพูดกับองครักษ์ข้างๆ ว่า “ไปเรียกสือจิ่ง หวังหยุนกับเจี่ยงเล่อมา”

องครักษ์ตอบรับเสียงสูงแล้วเดินไป

องครักษ์ทั้งสองคนได้ยินก็มีสีหน้าดีใจ สามคนนี้เป็นยอดฝีมือแดนปราณชีวิตที่มีชื่อเสียง

มีสามคนนี้ ต้องช่วยท่านผู้เฝ้าเมืองกำจัดโจรสองคนนั่นได้แน่นอน!

พลเอกเฟิงจัดแจงชุดแล้วเดินออกจากห้อง

พูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “เมืองหยุนไห่ อืมๆ ไม่ได้ไปนานแล้ว ตาเฒ่าซ่ง ทางที่ดีเตรียมของดีๆ ให้ฉันด้วย ฉันเป็นคนโลภมากนะ!”

…...

ขณะเดียวกันในเมืองหยุนไห่

ลู่ฝานกับหานเฟิงกลับมาที่ห้องผุพังของหลิงเหยาอีกครั้ง

ลู่ฝานวางหลิงเหยาลง แล้วป้อนยาให้หลิงเหยา ไม่นานหลิงเหยาก็อาการดีขึ้น

ศิษย์พี่หานเฟิงโยนสองคนที่มีลูกธนูปักอยู่บนตัวลงบนพื้นเหมือนทิ้งขยะ แล้วขมวดคิ้วพูดว่า “โดนยิงจนอยู่ในสภาพแบบนี้ ไม่รู้ตายหรือยัง”

ลู่ฝานโยนยาให้หานเฟิงสองเม็ด “ให้พวกเขากิน แค่ยังหายใจอยู่ก็รอด เหมือนลูกธนูพวกนี้ไม่ได้ยิงโดนตำแหน่งที่ถึงตาย”

หานเฟิงรับยามา แล้วเอามือวางตรงจมูก

“ยังดี ยังไม่ตายจริงๆ เป็นคนมีความสามารถจริงๆ ถึงสลบไป ก็ยังหนังหน้ากว่าคนทั่วไป ดวงก็ดี หัวใจกับสมองไม่ได้รับบาดเจ็บ หลังโดนลูกธนูปักเหมือนเม่น”

หานเฟิงพึมพำแล้วป้อนยาให้ทั้งสองคน จากนั้นก็โยนทิ้งไว้ตรงนั้นโดยไม่สนใจ

หลิงเหยาขยับขาตัวเอง รู้สึกว่าร่างกายตัวเองกำลังฟื้นฟู เธอยิ้มแล้วพูดว่า “ลู่ฝาน ยาของนายได้ผลจริงๆ ดีกว่ายาอื่นที่ฉันเคยกินมาเยอะเลย”

หานเฟิงพูดว่า “ก็ต้องได้ผลสิ นี่เป็นของดีที่เซียนบำเพ็ญชี่กลั่นออกมานะ”

ลู่ฝานหัวเราะ ไม่ได้ตอบอะไร ของของเซียนสือฟาง เขายังเก็บไว้ในจวน ยังไม่ได้เอาออกมาเลย รอวันไหนที่ยาตัวเองไม่พอใช้ ค่อยไปโกยมาสักหน่อย จากพละกำลังของเขาตอนนี้ เชื่อว่าสามารถทำลายคาถาต้องห้ามได้ไม่น้อยแล้ว