บทที่ 737

หานเฟิงเกือบเหยียบจนชายชราสลบไป

หานเฟิงสะบัดมือตบหน้าไปสองที ทำให้เขาฟื้นขึ้นมา แล้วกระชากคอชายชราแล้วพูดว่า “ตาเฒ่า อยากมีชีวิตอยู่ไหม”

ตบสองทีทำให้ชายชราฟันหลุดออกมา

ชายชราพยักหน้าเบาๆ ถือว่ายอมจำนนแล้ว

ชายชราพูดอึกๆ อักๆ ว่า “ให้......ให้ฉันกินยาก่อนได้ไหม”

หานเฟิงหัวเราะแล้วพูดว่า “ยังอยากกินยาอีกเหรอ วางใจเถอะตาเฒ่า นายไม่ตายหรอก เมื่อกี้ให้นายกินไปหนึ่งเม็ดแล้ว”

แววตาชายชราเป็นประกายเล็กน้อย เหมือนสัมผัสถึงฤทธิ์ยาที่ไหลเวียนอยู่ในตัว

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป เห็นได้ชัดว่าเขาสัมผัสถึงฤทธิ์ยาในตัวแล้ว รุนแรงกว่ายาที่เขากลั่นเองเสียอีก

ผู้ฝึกชี่ที่กลั่นยานี้ออกมา มีความสามารถแข็งแกร่งกว่าเขาอย่างเห็นได้ชัด

ชายชรายอมจำนนทันที พูดเบาๆ ว่า “พวกนายจะถามอะไร ฉันจะตอบตามตรง อย่างแรกฉันจะบอกพวกนายว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉัน ฉันเป็นแค่ผู้ฝึกชี่ที่ถูกจ้างมาเท่านั้น ถ้าไม่เชื่อ นายถามผู้หญิงคนนี้ได้ แม้ฉันช่วยคนพวกนั้นจับเธอ แต่ไม่ได้ลงมือโหดเหี้ยมอะไรกับเธอเลย แน่นอนว่าเครื่องรางที่เธอพกติดตัวเก่งกาจมาก”

ลู่ฝานกับหานเฟิงหันไปมองหลิงเหยา

หลิงเหยาพยักหน้าเบาๆ “ใช่ ผู้อาวุโสท่านนี้ยังถือว่าเกรงใจ แค่ควบคุมฉันเท่านั้น หลายครั้งที่คนชุดดำพวกนั้นจะทำอะไรฉัน เขาช่วยฉันขวางเอาไว้”

ลู่ฝานพยักหน้าเบาๆ

หานเฟิงพูดว่า “ผู้ฝึกชี่ที่จ้างมาเหรอ ดูเหมือนค่าจ้างที่พวกเขาให้นายคงยังไม่มากพอสินะ”