บทที่ 745

หญิงชราเห็นลู่ฝานจ้องมือตัวเอง เธอหัวเราะเบาๆ แล้วยกมือขึ้นมา

“แผลเก่าน่ะ ไม่มีอะไรน่าดูหรอก เจ้าหนุ่ม เข้ามาให้ฉันดูหน่อย”

ลู่ฝานเดินเข้าไป มือของหญิงชราวางอยู่บนแขนของเขา

ความรู้สึกเย็นถูกส่งเข้ามาในตัวลู่ฝาน ลู่ฝานขนลุกไปทั้งตัว แต่เมื่อจะตรวจดูว่าพลังนี้คืออะไร กลับพบว่าไม่มีอะไร

ประหลาด!

ลู่ฝานไม่เชื่อว่านี่คือภาพหลอน หญิงชราข้างหน้าคือผู้แข็งแกร่งเหรอ

เมื่อมองอย่างละเอียด ลู่ฝานดูไม่ออกว่าหญิงชรามีอะไรที่แตกต่าง

ไม่มีพลังชี่ ไม่มีพลังปราณ

พลังฟ้าดินรอบๆ เคลื่อนไหวปกติ ถ้าไม่ใช่ฝีมือของเธอถึงระดับที่ไม่รั่วไหลออกมา ก็ไม่มีวิทยายุทธอะไรเลย

จู่ๆ ลู่ฝานไม่เข้าใจ

หญิงชราดึงมือกลับไป หัวเราะแล้วพูดว่า “เจ้าหนุ่ม มีวาสนามาก โชคดีมาก”

ลู่ฝานมองหญิงชราอย่างไม่เข้าใจ

หลิงเหยาพูดด้วยตาเป็นประกาย “คุณย่าบอกว่าเขามีโชควาสนาใหญ่เหรอ”

หญิงชราพูดว่า “ใช่ มีโชควาสนาใหญ่เหรอ แต่จะเป็นโชคดีหรือโชคร้ายนั้นพูดยาก หลิงเหยา พยุงฉันขึ้นหน่อย”

ลู่ฝานกับหลิงเหยารีบช่วยกันพยุงหญิงชราขึ้นมา

ผมขาวสยาย หญิงชรานั่งข้างเตียง จับมือลู่ฝานเอาไว้

“ในเมื่อนายคบกับหลิงเหยา ต่อไปต้องดูแลเธอให้ดี เชื่อฉันสิ แค่นายไม่ทำผิดต่อหลิงเหยา ต่อไปต้องทะยานไปข้างหน้าแน่นอน”

ลู่ฝานอ้าปากค้าง พูดอย่างกระอักกระอ่วนว่า “ผมกับหลิงเหยา......แค่กๆ ยังไม่ได้คบกับหลิงเหยาครับ”

“ยังไงก็ต้องคบอยู่แล้ว ฉันว่าคบกันก็ต้องคบกัน”

หญิงชราพูดอย่างมั่นใจมาก