บทที่ 746

หญิงชราพูดต่อ “ยังมีอีกอย่าง หลิงเหยาเป็นศิษย์ของผู้สูงส่ง เป็นนักบู๊ที่แข็งแกร่งมาก แข็งแกร่งกว่านายมาก ถ้านายคบกับหลิงเหยาเพราะต้องการเจอนักบู๊ท่านนี้ ฉันขอเตือนให้หยุดความคิดนี้ซะ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดอาจารย์ของหลิงเหยาน่าจะตายแล้ว ต่อไปนายคงไม่ได้เจอหรอก”

ลู่ฝานขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วพูดว่า “คุณย่า คุณรู้ได้ยังไง......”

หญิงชรายกมือขึ้นแล้วพูดว่า “ฟังฉันพูดให้จบก่อน อย่างที่สามคือ ต่อไปนายจะมีความลำบากสามอย่าง หนึ่งคือที่เมืองหลวง สองคือที่เป่ยเจียง สามคือยังไม่แน่ชัด ทุกครั้งที่ผ่านความยากลำบากได้ นายจะเจริญก้าวหน้า แต่ถ้าผ่านไปไม่ได้นายจะตายทันที จำเอาไว้ให้ดี”

ลู่ฝานรู้สึกว่าคิ้วตัวเองขมวดเป็นปม

หญิงชรากำลังดูดวงให้เขาเหรอ

ตอนที่เขาอยู่บ้านเกิด เขาเคยเห็นอาชีพนี้ ล้วนเป็นคนน่าสงสารที่หาเงินกินข้าว อาศัยไหวพริบเล็กๆ น้อยๆ หาเงินโดยไม่สุจริต ลู่ฝานก็เคยดูดวง อีกฝ่ายเดาอายุ ที่มาของเขาได้ถูกต้อง บอกว่าเขามีเคราะห์ร้าย แต่อีกฝ่ายเดาไม่ถูกว่าลู่ฝานจะซัดเขาแล้วเอาเงินกลับมา

แต่สิ่งที่คุณย่าพูด กลับทำให้ลู่ฝานรู้สึกแตกต่างออกไป เหมือนจู่ๆ ตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง

คุณย่ายิ้มมองลู่ฝานแล้วพูดว่า “ทำไม นายไม่เชื่อฉันเหรอ”

ลู่ฝานเงียบครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “เชื่อบ้างไม่เชื่อบ้าง แต่ผมจะจำคำพูดของคุณย่าเอาไว้”

จู่ๆ คุณย่าดมตัวลู่ฝาน

“ยารวมศูนย์ ดีมาก มันช่วยให้นายผ่านความยากลำบากได้”

ครั้งนี้ลู่ฝานตกใจจริงๆ บนโลกนี้คนที่รู้เรื่องเขากินยารวมศูนย์ มีเพียงอาจารย์หวูเฉินกับตัวเขาเองเท่านั้น

ให้ตายเถอะ หญิงชราตรงหน้ารู้ได้อย่างไร

ลู่ฝานไม่เชื่อว่าอีกฝ่ายแค่ดมกลิ่นก็รู้ว่าเขากินอะไร โดยเฉพาะเวลามันผ่านมานานขนาดนี้แล้ว ถึงมีกลิ่นก็น่าจะหายไปนานแล้ว

ผู้ฝึกชี่ก็ทำไม่ได้ แค่ดมกลิ่นคนอื่น ก็รู้ว่าอีกฝ่ายเคยกินยาอะไร

แววตาลู่ฝานมีความตกตะลึง หญิงชราหัวเราะแล้วพูดว่า “เจ้าหนุ่ม ฉันพูดจบแล้ว ที่เหลือจะทำยังไงอยู่ที่ตัวนาย ฉันขออธิบายว่าฉันไม่ได้ดูดวง ฉันแค่ดูชะตาชีวิตเท่านั้น! ฉันขอไปเดินรับแดดก่อน”