บทที่ 750

เสียงตะโกน เสียงขายของดังเข้าหูอย่างต่อเนื่อง

จู่ๆ เหมือนลู่ฝานอยู่ในตลาดที่คึกคัก

ผู้ฝึกชี่วางร้านแผงลอยต่างๆ บริเวณรอบๆ ตะโกนเสียงสูงด้วยสีหน้าตื่นเต้น บางคนวางกระจกจำภาพเอาไว้ ให้มันตะโกนออกมาเอง

คนมากมายเดินไปมาในตลาด

เจดีย์ล้ำค่าวางเรียงราย ด้านบนมีแสงส่องประกายแวววาว เมื่อมองดูดีๆ ล้วนเป็นคนขายของ

“ลดราคา ลดราคา ยาชีวิตเจดีย์ร้อยก้าวแลกยาสมุนไพร หนึ่งแลกหนึ่ง”

“ยาเม็ด สมุนไพร อาวุธ เกราะ ชุดคลุมบู๊ ล้างสต๊อก! ตึกหาสมบัติข้างหน้า ต้องมีสักอย่างที่คุณต้องการ!”

ลู่ฝานกลืนน้ำลาย ผู้ฝึกชี่พวกนี้ค้าขายได้น่าสนใจกว่าคนทั่วไปจริงๆ

หลิงเหยาเห็นของลดราคา ลดกระหน่ำ หนึ่งแลกหนึ่ง ตาเธอเป็นประกายทันที

“ลู่ฝาน ไปกันเถอะ ฉันจะพานายไปเดินเที่ยว ฉันรู้จักร้านดี”

พูดจบ หลิงเหยาดึงลู่ฝานเข้าไปในกลุ่มคน หานเฟิงกับเจ้าดำรีบพุ่งเข้าไปในกลุ่มคน

ลู่ฝานเดินไปข้างหน้าพลางมองซ้ายมองขวา

ที่นี่ไม่ได้มีแค่ผู้ฝึกชี่ นักบู๊ก็ไม่น้อยเหมือนกัน ร้านค้าแผงลอย คนขายของเต็มไปหมด

เพียงแค่ไม่นาน ลู่ฝานเห็นสมุนไพรหายากหลากหลายชนิด

ศิษย์พี่หานเฟิงดูจนตาลาย อันนี้ก็อยากซื้อ อันนั้นก็อยากถามราคา

แต่ของส่วนใหญ่ มาถึงก็เป็นสูตรการกลั่นยา หรือไม่ก็ยาเม็ดระดับสูง เหมือนของพวกนี้เป็นสิ่งที่ซื้อขายเยอะในตลาด

ศิษย์พี่หานเฟิงเอาเหรียญทองออกมา โดนสายตาดูหมิ่นมากมาย

“ให้ตายเถอะ ทำไมที่นี่ใช้เหรียญทองไม่ได้ล่ะ กว่าจะได้เหรียญทองมาไม่ง่ายเลยนะ ทำไมใช้ไม่ได้”

ศิษย์พี่หานเฟิงใกล้บ้าแล้ว มีเหรียญทองในมือเป็นถุง แต่ใช้จ่ายไม่ได้

หลิงเหยาปิดปากขำ “ไม่เข้าใจสินะ ของมีค่าที่พี่จะซื้อ เขาเอามาแลกสูตรการกลั่นยา พวกเหรียญทองซื้อได้แต่ของเล่นเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น อย่างเช่นอันนี้ เจ้าของร้าน อันนี้เท่าไร”