บทที่ 762

“เถ่เมี่ยน นายต้องตายคามือฉันแน่นอน!”

ลู่ฝานฟังคำขู่แบบนี้จนหูจะแฉะแล้ว เขาเอาแหวนมา ใส่ปราณชี่เข้าไป ทำลายคาถาสะกดบนแหวนได้ทันที

ไอ้หลิวกับเสี่ยวซังสีหน้าหดหู่ เอาของอากาศธาตุของตัวเองออกมา

ลู่ฝานเอาของของทั้งสามคนมา หาของไปมาต่อหน้าพวกเขา

ไม่นาน ลู่ฝานเจอยันต์หยก คนละชิ้นถือว่าไม่เลว

ลู่ฝานบีบยันต์หยก ยิ้มแล้วพูดว่า “ขอบคุณของของพวกคุณมาก”

พูดจบ ลู่ฝานเดินออกไป ทิ้งพวกอู๋เหลียงให้โดนคนวิจารณ์ต่อไป

เมื่อลู่ฝานเดินไป กลุ่มคนพากันหลีกทางให้ พลังที่เขาแสดงออกมา แม้อยู่ในสถานที่แบบตลาดหม้อยา ก็ยังได้รับความเลื่อมใสจากทุกคน

เมื่อได้ยันต์หยกมา ลู่ฝานเดินกลับ หาที่ถอดหน้ากากเงินออก

แต่เดินได้ไม่กี่ก้าว จู่ๆ มีชายหนุ่มเดินออกมาจากกลุ่มคน

“เดี๋ยวก่อนครับ!”

ลู่ฝานชะงักฝีเท้า หันมามองชายคนนี้

ชุดเขียวหน้าตาหล่อเหลาเป็นธรรมชาติ เป็นชายหนุ่มที่หน้าตาดีคนหนึ่งเลย

แววตาเป็นประกาย หน้าผากมีพลังเหมือนมีดอกบัวเบ่งบานอยู่

มองแวบเดียวลู่ฝานก็รู้ว่าเด็กคนนี้เป็นผู้ฝึกชี่เหมือนกัน อีกทั้งระดับขั้นไม่ได้ต่ำด้วย แอบรู้สึกว่าอีกฝ่ายก็อยู่ประมาณระดับนักเรกิเหมือนกัน

“มีอะไร”

ลู่ฝานพูดเสียงขรึม

เสียงของเขาฟังดูเหมือนชายวัยกลางคนอายุสามสิบปี ชายหนุ่มหัวเราะแล้วพูดว่า “อาจารย์ให้ผมมาส่งของให้หนึ่งชิ้น”

พูดพลาง ชายหนุ่มเอายันต์หยกออกมาให้ลู่ฝาน

เมื่อเห็นยันต์หยก สีหน้าของลู่ฝานประหลาดมาก ยังดีที่มีหน้ากากเงินบดบังอยู่ ทำให้ชายหนุ่มไม่เห็น