บทที่ 765

ล้อเล่นก็ส่วนล้อเล่น ยังไงคะแนนก็จำเป็น

ลู่ฝานมองของที่ขายในหอแดนสวรรค์อย่างละเอียด มีของชั้นดีเยอะจริงๆ อย่างที่ผู้หญิงคนนั้นพูด ในหอแดนสวรรค์มีของที่เขาต้องการทุกอย่าง

ลู่ฝานเอาของจำนวนมาก วางลงบนลำแสงอย่างไม่ลังเล ถือโอกาสติดคะแนนราคาไปด้วย

ของพวกนี้เป็นสิ่งที่เขากอบโกยมาจากพวกผู้ฝึกชี่อู๋เหลียง ไม่ใช่ของตัวเอง ก็ไม่เสียดาย ดังนั้นลู่ฝานจึงดูใจป้ำมาก

ผู้หญิงตาเป็นประกาย สายตาเหมือนเจอลูกค้าที่เป็นเศรษฐี

รีบพาพวกลู่ฝานเดินในหอแดนสวรรค์ ท่าทางเป็นกันเองไม่น้อย

ศิษย์พี่หานเฟิงทำเป็นสุภาพบุรุษ คุยกับผู้หญิงก่อนตลอดเวลา

ไม่นาน ศิษย์พี่หานเฟิงรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ชื่อเฟิ่งไฉ่ เป็นคนในพื้นที่เมืองหยุนไห่

แสงสว่างไสว คานแกะสลัก อาคารเป็นสีสัน

ลู่ฝานชมอาคารหลังที่ไม่เหมือนกับหลังอื่น

ขณะกำลังเดิน ลู่ฝานกับหานเฟิงเห็นเงาที่คุ้นเคยมาก เด็กชุดขาวที่เยาะเย้ยพวกเขาเมื่อกี้นี่นา เหมือนเขาขายกระจกจำภาพหมดแล้ว กำลังยืนนับยาเม็ดอยู่อีกด้าน

หานเฟิงเดินเข้าไป ตีไหล่ของเด็กชุดขาวแล้วพูดว่า “เจอกันอีกแล้ว”

เด็กชุดขาวหันมามองด้วยความโมโห เมื่อเขาเห็นลู่ฝานกับหานเฟิง สีหน้าเปลี่ยนไปทันที

“พวกนายเข้ามาได้ยังไง”

เด็กชุดขาวพูดอย่างเย็นชา

หานเฟิงเอายันต์หยกออกมา แล้วพูดว่า “ก็เข้ามาอย่างสง่างามไง ต่อไปอย่าดูถูกคนอื่น ระวังโดนตบหน้า!”

หานเฟิงตบแก้มของเด็กชุดขาวเบาๆ รอยยิ้มเต็มใบหน้าหานเฟิง

เด็กชุดขาวโมโห กัดฟันพูดว่า “ซื้อกระจกจำภาพแค่สามอันยังซื้อไม่ได้ ไอ้คนจน คิดไม่ถึงว่าจะหายันต์หยกมาได้ ไม่รู้พวกนายเล่นเส้นใคร”

เพิ่งพูดจบ เฟิ่งไฉ่ที่อยู่ข้างลู่ฝานปิดปากตัวเอง เหมือนเด็กชุดขาวพูดอะไรน่ากลัวออกมา

หานเฟิงกำลังจะพูดอะไร ขณะนั้นชายคนหนึ่งเดินมาจากด้านข้าง