บทที่ 770

เมื่อได้ยินชื่อนี้ ซูอี้ที่อยู่บนเวทีมีสีหน้าประหลาดเล็กน้อย

บางทีการดูคน ดูแค่ชื่อแซ่ก็พอแล้ว โดยเฉพาะแซ่ ก็สามารถตัดสินอะไรได้หลายอย่างแล้ว

อย่างเช่นแซ่สุ่ยของสุ่ยเชียนโหรว แซ่สุ่ย เป็นแซ่ที่แสดงถึงอำนาจที่มาจากเมืองหลวง ยิ่งใหญ่ถึงขนาดที่แค่คนได้ยินคำว่าสุ่ย ก็ไม่กล้าต่อต้านแล้ว

ลู่ฝานก็แสดงออกทางสีหน้าเล็กน้อย เขาหันไปพูดกับหานเฟิง “ศิษย์พี่หานเฟิง เธอไม่ได้มาจากตระกูลสุ่ยอะไรนั่นใช่ไหม”

หานเฟิงพูดว่า “ฉันอยากบอกนายว่าไม่ใช่ แต่น่าเสียดาย เธอมาจากตระกูลสุ่ย”

“ตระกูลสุ่ยในสิบตระกูลใหญ่เหรอ”

ลู่ฝานถามอีก

หานเฟิงพูดว่า “ใช่ ฉันจะถือโอกาสบอกนายด้วย เธอไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งสุดในบรรดาสิบตระกูลใหญ่ แต่เป็นคนที่รับมือยากและน่ารำคาญที่สุดในสิบตระกูลใหญ่”

ลู่ฝานหันมามองผู้หญิงที่มีใบหน้าเย็นชา มองความยโสที่ออกมาจากก้นบึ้ง อีกทั้งใบหน้าที่เหมือนห่อหุ้มด้วยน้ำแข็ง เขาพอรู้อะไรบ้างแล้ว

ซูอี้ที่อยู่บนเวทีกัดฟันพูดว่า “คุณสุ่ยเชียนโหรว แม้ฐานะเธอสูงส่ง แต่จะทำลายกฎไม่ได้ ถ้าเธออยากสู้ราคา กรุณาเสนอราคามา ถ้าไม่มีคะแนน ใช้ของอย่างอื่นมาแลกก็ได้”

สุ่ยเชียนโหรวพูดอย่างราบเรียบว่า “ฉันต้องการ นายก็ต้องให้ คนกระจอกอย่างนายกล้าขัดแย้งกับคนสูงส่งอย่างฉันเหรอ”

ประโยคเดียวทำให้ชายหนุ่มบนเวทีหน้าแดง กำหมัดทั้งสองข้างแน่น

ลู่ฝานพูดว่า “ศิษย์พี่หานเฟิง ผมเข้าใจที่พี่พูดว่าน่ารำคาญแล้ว”

หลิงเหยาพูดขึ้นข้างๆ ว่า “พี่สาวท่านนี้พูดจาไม่เพราะเลย”

หานเฟิงหัวเราะแล้วพูดว่า “ใช้อำนาจรังแกคนอื่น คือแบบนี้แหละ ตั้งแต่ฉันรู้จักเธอ เธอก็เอาแต่พูดว่ากระจอกบ้าง สวะบ้าง เหมือนบนโลกนี้ไม่มีใครอยู่ในสายตาเธอ แต่ศิษย์น้องลู่ฝานอย่าดูถูกเธอ เธอมีฉายาว่าอัจฉริยะที่ไม่ออกจากตระกูลสุ่ย”

ลู่ฝานหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “อัจฉริยะเหรอ ฉายานี้ใช้จนจะเน่าแล้ว ถ้าไม่ออกมาจริงๆ ผมไม่น่าจะเห็นเธอนะ”