บทที่ 771

หลังจากฉางเจี๋ยหน้าผีพูดจบ เขามองสุ่ยเชียนโหรวด้วยรอยยิ้ม

อาจเป็นเพราะภาพลักษณ์ของเขาสะดุดตาเกินไป หรือไม่ก็อาจเป็นเพราะน้ำเสียงของเขาประหลาดเกินไป ใบหน้าที่ไร้อารมณ์ของสุ่ยเชียนโหรวมีความสะอิดสะเอียนขึ้นมา

“คนแปลกประหลาด กล้ามาสอนฉัน ไม่กลัวตายเหรอ”

เมื่อพูดคำว่าตาย เสียงอันไพเราะดังขึ้นด้านหลังสุ่ยเซียนโหรว

“กระบี่ล้ำค่า!”

สาวใช้ท่าทางไม่เลวคนหนึ่งโผล่ออกมา ยกมือขึ้นพร้อมด้วยปราณกระบี่ พุ่งไปหาฉางเจี๋ยหน้าผี

พุดตามตรงว่าปราณกระบี่นี้ไม่เลวจริงๆ ต้องระดับปราณชีวิตอย่างแน่นอน

แต่ฉางเจี๋ยหน้าผีแค่ยกมือเบาๆ ปราณกระบี่นั้นหยุดลงข้างหน้าเขา

เสียงตกใจดังขึ้น พร้อมกับแววตาของสุ่ยเชียนโหรวที่เปลี่ยนไป

ถ้าทำลายมันหรือสะบัดมือทำให้มันสลายไป ทุกคนคงไม่มีทางตกใจ แต่วิชาอัศจรรย์ที่ทำให้ปราณกระบี่หยุดลง ต้องมีวิทยายุทธที่สูงจนคาดไม่ถึง

ฉางเจี๋ยหน้าผียิ้มแล้วมองปราณกระบี่ “วิชาของตระกูลสุ่ย ก็แค่นี้เอง คุณผู้หญิง ถ้ายังขวางทางคนอื่นซื้อของ ระวังเธอจะกลับไปไม่ได้อีกแล้ว”

พูดจบ ฉางเจี๋ยหน้าผีสะบัดมือโยนปราณกระบี่กลับไป

สุ่ยเชียนโหรวสะบัดมือเดียว ปราณกระบี่หายไป สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เหมือนเธอคิดอะไรออก แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

เมื่อซูอี้เห็นภาพนี้ เขากำลังจะเตือนพวกเขาว่าห้ามก่อเรื่องในหอแดนสวรรค์ แต่เมื่อเห็นคนพวกนี้ ล้วนแข็งแกร่งกว่าเขาทั้งนั้น ซูอี้คิดว่าถ้าตัวเองพูดออกไป คงเป็นเพียงแค่เรื่องตลกเท่านั้น

“ซูอี้ นายลงไปพักผ่อนเถอะ”

ขณะที่ซูอี้กำลังสับสน มีเสียงดังขึ้นจากข้างหลัง

ไม่ต้องหันไปมอง ซูอี้ก็รู้ว่าเป็นใคร เขาพูดอย่างนอบน้อม

“อาจารย์”

ผู้อาวุโสยืนข้างๆ ซูอี้ สะบัดมือบอกให้ซูอี้ลงไป เหตุการณ์วันนี้ซูอี้ไม่สามารถรับมือได้

“เซียนอวี่ซาน ไม่ได้เจอกันนาน!”

มีคนไม่น้อยเริ่มทักทายผู้อาวุโสจากไม่ไกลๆ เขาคือผู้กำกับดูแลเขาอวี่ฮั่ว และเป็นผู้นำผู้ฝึกชี่ของเขตตงหวา