บทที่ 774

ลู่ฝานพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่สองคำที่พูดออกมา ราวกับหินขนาดใหญ่ที่โยนลงไปในน้ำ ทำให้เกิดเสียงฮือฮาขึ้นมา

“กุยวัวเหรอ สัตว์อสูรไร้เทียมทานริมทะเลตงไห่ตัวนั้น มีคนฆ่ามันแล้วเหรอ”

“ฉันได้ยินว่าปีนี้การสอบผู้ตรวจการชั้นกลางคือฆ่ากุยวัว อย่าบอกนะว่าคนนี้คือผู้ตรวจการลู่ในตำนาน!”

“น่าจะเป็นเขา คิดไม่ถึงว่าผู้ตรวจการลู่ในตำนานจะเด็กขนาดนี้”

......

คนในหอแดนสวรรค์เป็นคนที่มีฐานะ มีตำแหน่ง มีความสามารถทั้งนั้น

แค่ลู่ฝานเอาแก้วหินของกุยวัวออกมา คนจำนวนไม่น้อยเดาตัวตนของเขาได้ทันที

การพูดคุยดังไปทั่วหอแดนสวรรค์ พลเอกทั้งสี่คนที่รู้ตัวตนของลู่ฝานนานแล้วไม่ตกใจ ส่วนคนอื่นพากันมองมาทางลู่ฝาน

โดยเฉพาะฉางเจี๋ยหน้าผี เขามองลู่ฝานอย่างละเอียด ราวกับจะสลักลู่ฝานเอาไว้ในหัวสมอง

ผู้ชายสองคนกับผู้หญิงหนึ่งคนด้านหลังเขา ล้วนมองมาทางลู่ฝานด้วยแววตาชื่นชม

“ผู้ตรวจการชั้นกลาง เป็นคนหนุ่มมีความสามารถ พรสวรรค์น่าตกใจ ฉันรู้สึกหิวแล้ว”

“อืม เด็กขนาดนี้ ชี่หยางคงเต็มเปี่ยมมาก”

“พอใช้ขึ้นมาต้องไม่เลวแน่นอน”

“พอกินก็น่าจะอร่อยเหมือนกัน”

“เมื่อเอามาเป็นหม้อกลั่นยา ต้องกลั่นยาดีได้แน่นอน!”

ผู้ชายสองคนกับผู้หญิงหนึ่งคนคุยไปหัวเราะไป ราวกับลู่ฝานไม่ใช่คนที่มีชีวิตในสายตาพวกเขา แต่เป็นสัตว์อสูรตัวหนึ่ง ยาสมุนไพรต้นหนึ่ง หรือไม่ก็อาหารมื้อใหญ่

ลู่ฝานไม่ได้ยินที่พวกเขาพูด เขามองเซียนอวี่ซานอย่างเงียบๆ

ตอนนี้เซียนอวี่ซานกำลังมองแก้วหินที่ลู่ฝานโยนมา

จู่ๆ เซียนอวี่ซานพูดว่า “เป็นของดีจริงๆ แต่ยังเทียบไม่ได้กับวิชาระดับฟ้า”

สุ่ยเชียนโหรวยิ้มบางๆ แม้เป็นรอยยิ้มเย็นชา แต่งดงามจนหาที่เปรียบไม่ได้