บทที่ 775

ไม่รู้มีคนตั้งเท่าไรที่แอบตกใจในความใจป้ำของผู้ตรวจการลู่!

เซียนอวี่ซานครุ่นคิดครู่หนึ่ง พูดเสียงทุ้มว่า “ของแบบนี้ เทียบได้กับห้าหมื่นคะแนน ลู่ฝาน ผู้ตรวจการลู่ใช่ไหม ถ้านายเอาของล้ำค่าออกมาได้อีกหนึ่งชิ้น ฉันจะมองว่านายเสนอราคาสูงกว่าคุณสุ่ยเชียนโหรว”

สุ่ยเชียนโหรวขมวดคิ้ว ส่งเสียงหึอย่างไม่พอใจมาก

หานเฟิงพูดเบาๆ ว่า “ศิษย์น้องลู่ฝาน นายโดนผู้หญิงบ้าคนนี้จ้องแล้ว อีกเดี๋ยวเรารีบหนีให้เร็วเลย นายฟังฉันเถอะไม่ผิดหรอก”

ลู่ฝานไม่สนใจคำพูดของหานเฟิง เอามือวางไว้บนเข็มขัดอีกครั้ง

การกระทำของเขาเรียกสายตาของทุกคน

เมื่อชายหนุ่มคนนี้เอาของล้ำค่าหายากออกมาเรื่อยๆ ผู้ฝึกชี่อาวุโสจำนวนมากที่อยู่ในนี้ รู้สึกอิจฉาตาร้อนทันที

การที่สุ่ยเชียนโหรวเอาของออกมาได้ เพราะเบื้องหลังของเธอแข็งแกร่ง ตระกูลยิ่งใหญ่

คนหนุ่มที่เพิ่งสอบผู้ตรวจการชั้นกลางได้อย่างนาย แต่สามารถเอาของดีขนาดนี้ออกมาได้เรื่อยๆ จะไม่ทำให้คนรู้สึกตกตะลึงได้ยังไง โดยเฉพาะหลังจากเอาของพวกนี้ออกมา ลู่ฝานไม่มีสีหน้าปวดใจเลย ยิ่งทำให้คนแอบคิดว่าเขายังมีของดีเยอะกว่านี้อีกหรือเปล่า

ท่ามกลางสายตาผู้คน ลู่ฝานเอาของออกมาจากเข็มขัดอีกหนึ่งชิ้น ครั้งนี้เขาเอาน้ำจากทะเลสาบเยือกเย็นออกมา ซึ่งก็คือโลหิตเย็นของมังกรโลหิตสามหัว

ในเมื่อแก้วหินกับเลือดสารจำเป็นของกุยวัว ยังขายได้ในราคาไม่เลว งั้นโลหิตเย็นคงไม่ต่างกัน

ลู่ฝานโยนโลหิตเย็นไปให้เซียนอวี่ซาน แล้วพูดอย่างราบเรียบว่า “โลหิตเย็น เซียนอวี่ซานคิดว่าเพิ่มสิ่งนี้ไปด้วยจะพอหรือยัง”

เมื่อเซียนอวี่ซานได้ยินคำว่าโลหิตเย็น เขาไม่ได้มีอาการอะไร พูดอย่างราบเรียบว่า “สัตว์อสูรจำนวนมากล้วนมีโลหิตเย็น ไม่ทราบว่าโลหิตเย็นที่ผู้ตรวจการลู่เอาออกมาขวดนี้ เป็นของสัตว์อสูรอะไร”

พูดพลาง เซียนอวี่ซานเปิดฝาจุกออก จากนั้นเขาก็ตะลึง

เหมือนมีคนใช้วิชาเสกให้เป็นหินกับเขา เขาอ้าปากค้าง ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น ตาโตจมูกบาน

ผ่านไปนาน เซียนอวี่ซานไม่พูดอะไรสักคำ

สุ่ยเชียนโหรวเป็นคนแรกที่ทนดูต่อไปไม่ไหว เธอพูดเสียงก้องว่า “ตาเฒ่า นายตายหรือยัง”

แม้คำพูดไม่เพราะ แต่เซียนอวี่ซานก็ตั้งสติได้ มือที่กำขวดสั่นเบาๆ เขากำขวดเอาไว้แน่น