บทที่ 780

เมื่อสิ้นเสียง เขาอวี่ฮั่วสั่นไปมา เหมือนมีคนชนตัวภูเขาอย่างแรง

พื้นดินเป็นรอยร้าว เกิดรอยแยกเป็นทางลึก หลังจากนั้นมีแสงสว่างขึ้นรอบๆ เขาอวี่ฮั่ว เหมือนดอกไม้ไฟพุ่งขึ้นไปบนฟ้า

“มาแล้ว!”

อู๋ฉางหน้าผีอ้าแขนทั้งสองข้าง เหมือนกำลังกอดโลก

ทุกคนมองแสงที่ระเบิดกลางอากาศอย่างตะลึง หลังจากนั้นมีเงาดำเป็นชิ้นส่วน ปรากฏออกมาจากแสงสว่าง

“รีบดูสิ นั่นมันคน!”

“พระเจ้า หล่นมาจากที่สูงขนาดนี้ พวกเขาจะไม่ตายใช่ไหม”

เสียงตกใจดังขึ้น

แต่ไม่สามารถขัดขวางเงาดำที่ร่วงลงมาได้

ชุดขาว ชุดเขียว ชุดแดง ชุดเหลือง

เมื่อเครื่องแต่งกายทั้งสี่สีปรากฏอยู่ในสายตา ลู่ฝานรู้ว่าปัญหาใหญ่แล้ว

“ยิงธนู! ยิงธนู!”

เหล่าเจ้าหน้าที่ทหารก็มีความสามารถ เมื่อเห็นเงาคนร่วงลงมาจากฟ้า ก็รีบออกคำสั่งให้ยิงทันที

ลูกธนูเจาะเกราะมากมายลอยออกไป ทันใดนั้นยิงไปที่เงาคน

อู๋ฉางหน้าผีหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ฆ่าสิ ฆ่าสิ ยิงฆ่าเยอะยิ่งดี!”

มารสามตัวด้านหลังเขาก็หัวเราะออกมาเสียงดัง

เซียนอวี่ซานแผดเสียงออกมาแล้วลงมืออีกครั้ง พลเอกทั้งสี่คนปล่อยพลังปราณออกมาพร้อมกัน จากนั้นพุ่งไปฆ่าข้างหน้า

พลเอกเฟิงปล่อยท่าไม้ตายของตัวเองออกมากลางอากาศอย่างสุดความสามารถ ในฐานะที่เป็นนักบู๊แดนปราณดิน เดิมทีเขาไม่สามารถฆ่าศัตรูกลางอากาศได้ แต่ตอนเป็นนายพลตอนหนุ่ม เคล็ดวิชาบู๊ลมปราณที่ราชสำนักมอบให้ ทำให้เขาสามารถหยุดกลางอากาศได้ในเวลาสั้นๆ ทำให้เขาฆ่าศัตรูได้ในเวลาเดียวกันด้วย

“มีดฟัน!”

“ฝนวิเศษร่วงหล่น!”

“ธาตุทั้งห้ากำราบฟ้า!”