บทที่ 784

เขาอวี่ฮั่ว ภูเขาสูงที่มีชื่อเสียงเป็นอย่างมากที่เขตตงหวา วันนี้ได้ต้อนรับจุดจบของมันแล้ว

ตัวภูเขาทรุดลง ตัวอักษรขนาดใหญ่คำว่าเขาอวี่ฮั่ว หลังจากมีรอยร้าวเกิดขึ้น ก็แตกสลาย สุดท้ายกลายเป็นหินก้อนใหญ่ หล่นลงมาพร้อมตัวของภูเขา

ท้องฟ้าที่มีแสงส่องสว่าง พื้นดินสั่นสะเทือน รวมไปถึงเสียงร้องอย่างตกใจของกลุ่มคนรวมกันเป็นเสียงเดียว

มังกรดำตัวหนึ่งบินขึ้นมาจากหุบเขา มันชนหินขนาดใหญ่จนแตกนับไม่ถ้วน เผาทำลายต้นไม้ไม่น้อย สุดท้ายก็หนีออกมาจากภูเขาที่ทรุดลงมาได้

บนตัวมังกรดำ กลุ่มคนมองเขาอวี่ฮั่วอย่างตกใจและหวาดกลัว

ถึงเป็นช่วงสุดท้าย ลู่ฝานก็ไม่ทอดทิ้งคนพวกนี้ คนเป็นร้อยนั่งอยู่บนหลังขนาดใหญ่ของเจ้าดำ สีหน้าซีดเผือด สั่นไปทั้งตัว

ยังดีที่ตอนนี้วิทยายุทธของเจ้าดำไม่เหมือนก่อน หลังจากขยายตัวใหญ่สุดขีด จึงมีขนาดประมาณนี้ ไม่งั้นคงรองรับคนพวกนี้ไม่ได้

แสงสว่างของเจดีย์ในมือลู่ฝานหายไป บนตัวเจดีย์ มีมังกรตัวเล็กที่มีค่ายกลเลือนรางอยู่ในปาก ปรากฏออกมา หลังจากนั้นเข้าไปในเจดีย์เก้าชั้น

เหมือนเจดีย์เสวียนเก้ามังกรใช้พลังไปหมดแล้ว เข้าไปในตันเถียนของลู่ฝานอีกครั้ง

“เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ เก็บค่ายกลแล้ว”

ลู่ฝานเงียบ มองเขาอวี่ฮั่วทรุดลงมาอย่างเงียบๆ

เมื่อไม่มีค่ายกลนี้ เขาอวี่ฮั่วกลายเป็นกองเศษหินอย่างแท้จริง

ส่วนบนยอดเขานั้น บนท้องฟ้ายังต่อสู้กันต่อไป

แม้อยู่ห่างไกล ออร่าปีศาจอันน่ากลัวและพลังสั่นสะเทือน ยังคงทำให้เขาอกสั่นขวัญแขวน

“กลับเมืองหยุนไห่!”

ลู่ฝานพูดออกมา

การต่อสู้แบบนี้ ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะเข้าร่วมได้ คงต้องพยายามหลบให้ไกล

เจ้าดำบรรทุกพวกเขา บินอย่างรวดเร็วไปทางเมืองหยุนไห่