บทที่ 785

เมื่อพูดเช่นนี้ ลู่ฝานเอาป้ายคำสั่งจิตใจเต๋าสำนักมารในแหวนออกมา

ใช้แรงที่ฝ่ามือ ลู่ฝานแบ่งป้ายจิตใจเต๋าสำนักมารเป็นสองส่วน ควันสีดำลอยขึ้นมา

ส่วนมารทั้งสี่ที่กำลังต่อสู้กับเหล่ายอดฝีมือ เหมือนรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง พวกมันสั่นไปทั้งตัว หลังจากนั้นฉางเจี๋ยหน้าผีตะโกนออกมาว่า “เล่นสนุกกันพอแล้ว พวกนายตายซะเถอะ!”

เมฆดำเหมือนหมึกแผ่ซ่านเข้ามา กลืนท้องฟ้าจนหมดภายในพริบตา

.....

ลู่ฝานโยนป้ายพังๆ ในมือลงบนพื้น แล้วก้าวเข้าไปในเมือง

หานเฟิงกับหลิงเหยาเดินตามหลังเขา ไม่รู้ว่าลู่ฝานจะทำอะไร

เดินมุ่งหน้าไปยังจวนผู้เฝ้าเมือง ลู่ฝานเหมือนเข้ามาแดนไร้ผู้คน

“คุณชายของตระกูลพวกนายล่ะ ให้เขาออกมา!”

ลู่ฝานดึงองครักษ์คนหนึ่ง แล้วแผดเสียงออกมา หลังจากนั้นก็ผลักเขาออกไป

องครักษ์คนนั้นจำหน้าลู่ฝานได้ รีบหนีหัวซุกหัวซุนไปด้วยความตกใจ ไม่นาน คุณชายรองกับคุณชายสามของตระกูลซ่ง โดนคนแบกออกมาอย่างรวดเร็ว

เหมือนลูกหลานตระกูลซ่งเห็นผีร้าย ล้อมอยู่ข้างคุณชายทั้งสองคน ด้วยความกลัวและตกใจ

คุณชายรองพูดด้วยเสียงสั่นเครือว่า “ท่านพี่ท่านนี้ พ่อกับพี่ชายฉันตายไปแล้ว นายจะเอายังไงอีก”

ลู่ฝานพูดเสียงก้องว่า “ไม่มีเวลาพูดไร้สาระกับพวกนาย บอกมาว่าของที่พ่อนายใช้ติดต่อกับราชสำนักอยู่ไหน”

คุณชายรองพูดด้วยเสียงสั่นเครือว่า “อยู่ที่โถงหลัก”

ลู่ฝานหายตัวไปยังโถงหลัก ร่างกายของเขาเร็วดั่งสายลม

เมืองมาถึงโถงหลักตระกูลซ่ง ลู่ฝานแค่กวาดตามอง หลังจากนั้นดึงภาพที่แขวนอยู่กลางห้องลงมา เผยให้เห็นค่ายกลเล็กๆ ที่ใช้ติดต่อที่ด้านหลัง

ค่ายกลนี้มีชื่อว่าค่ายกลแยก!

เป็นค่ายกลที่ราชสำนักใช้แจ้งเรื่องด่วน ถ้าไม่ถึงช่วงเวลาเป็นตาย ห้ามใช้ เมืองละค่ายกล โดยทั่วไปจะวาดไว้ในสถานที่ที่เป็นลานกว้าง คิดไม่ถึงว่าในเมืองหยุนไห่ จะวาดอยู่ในโถงหลักของตระกูลซ่ง ด้วยเหตุนี้ทำให้รู้ว่าตระกูลซ่งเห็นแก่ตัวแค่ไหน

ค่ายกลนี้ต้องมีป้ายผู้เฝ้าเมืองถึงจะเปิดได้ โชคร้ายที่ตอนนี้ป้ายของผู้เฝ้าเมืองหยุนไห่ อยู่ในมือลู่ฝาน