บทที่ 787

พลั่ก! พลั่ก! พลั่ก!

มีของหล่นลงมาจากเมฆสีดำอย่างต่อเนื่องราวกับฝนตก

แค่เม็ดฝนเหล่านี้เม็ดใหญ่เกินไป กระแทกห้องจนแตก กระแทกกระเบื้องจนพังเสียหาย

ลู่ฝานเพ่งมองอย่างตั้งใจ เห็นว่าของที่หล่นลงมาล้วนเป็นคน คนที่ตายไปแล้ว

ร่างกายแห้งเหี่ยว ไม่มีเลือดเนื้อ เหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก สภาพการตายโหดเหี้ยมน่ากลัว

แสงสิบแสงร่วงลงมาจากเมฆดำ เหมือนอุกกาบาตลงมาจากฟ้า กระแทกลงในเมืองหยุนไห่ แสงหนึ่งในนั้นร่วงลงมาตรงหน้าลู่ฝาน

เสียงระเบิดดังขึ้น ฝุ่นตลบอบอวล

ลู่ฝานเพ่งมอง สิ่งที่ร่วงลงมาตรงหน้าเขาคือคุณสุ่ยเชียนโหรว

หน้าซีดเผือด หายใจผิดปกติ ชุดกระโปรงของสุ่ยเชียนโหรวขาดไปหมด ไหล่ซ้ายโผล่ออกมาข้างนอก เปื้อนเลือดเป็นทาง

ลู่ฝานรีบเข้าไปรับเธอ ฝ่ามือบีบยาเอาไว้หนึ่งเม็ด

แต่เข้าเพิ่งเดินไปด้านหน้า สุ่ยเชียนโหรวกลับพลิกมือจู่โจมด้วยกระบี่ แสงกระบี่เกือบทำให้แก้มของลู่ฝานเป็นแผล

ลู่ฝานชะงักฝีเท้าลง “คุณหนูสุ่ย ผมแค่จะช่วยเธอ”

ลู่ฝานยกมือขึ้น ให้สุ่ยเชียนโหรวเห็นยาในมือเขา

แต่คิดไม่ถึงว่าสุ่ยเชียนโหรวจะมีท่าทีโกรธ ยกกระบี่ขวางด้านหน้าแล้วพูดว่า “พวกสวะ ใครต้องการยาของนาย”

ลู่ฝานและคนอื่นขมวดคิ้ว สุ่ยเชียนโหรวเอายาขวดหนึ่งออกมากิน มองฟ้าด้วยแววตาอาฆาต

คนที่เหลือที่ร่วงลงมาจากฟ้า ล้วนเป็นยอดฝีมือที่สู้กับมารทั้งสี่

แต่สีหน้าของพวกเขาเคร่งขรึมมาก ยอดฝีมือเยอะขนาดนี้ แทบจะไม่ได้อะไรจากมารทั้งสี่เลย กลับกันดูเหมือนพวกเขาจะฝืนไม่ไหวแล้ว ทุกคนโงนเงนไปมา

ในเมฆดำ เงาของมารทั้งสี่ปรากฏออกมา