บทที่ 790

“เป็นใคร ใครกันแน่”

ตอนนี้ฉางเจี๋ยหน้าผีโดนซัดจนคืนร่างจริง เป็นชายวัยกลางคนรูปร่างซูบผอม

ดูท่าทางเหมือนพวกขโมย หัวเบี้ยวหลังค่อม บนหน้าเต็มไปด้วยกระ กระขนาดใหญ่ทับอยู่บนกระขนาดเล็ก กระขนาดเล็กทับอยู่บนกระขนาดเล็กกว่า มุมปากมีไฝหนึ่งเม็ด บนไฝมีขนอยู่เส้นหนึ่ง

นี่คือกระที่ชาวบ้านพูดกันว่ากระวงแหวนสามวง ดีที่สุดในบรรดากระ

หน้าตาเป็นแบบนี้ มิน่าล่ะเขาถึงต้องเปลี่ยนหน้า

ถ้าใช้หน้าตาแบบนี้ เดินดุ่มๆ อยู่บนถนน คงโดนพวกองครักษ์เฝ้าเมืองจับไปแน่นอน เหมือนคนชั่วมาก

เสียงตะโกนดุดัน ตอนนี้เขายังไม่เชื่อว่ามีคนซัดพวกเขาทั้งสี่จนล้มด้วยกระบี่เดียว

ในหัวมีภาพของเด็กที่ยกกระบี่ยาวในมือเดินมาข้างหน้า ฉางเจี๋ยหน้าผีไม่อยากเชื่อว่าเด็กอายุน้อยขนาดนี้ จะฟันพวกเขาทั้งสี่จนร่วงลงมาด้วยกระบี่เดียว

อย่าบอกนะว่าเด็กคนนั้นเป็นผู้แข็งแกร่งระดับอริยปราชญ์

เรื่องตลกขนาดนี้ แค่คิดเขายังไม่กล้าคิดเลย

แต่ถ้าไม่ใช่ จะฟันพวกเขาทั้งสี่จนร่วงลงมาได้ยังไง

ซักคิวบัสชั่วร้ายและคนอื่นที่อยู่ด้านหลัง มีสีหน้าหวาดผวา

ไม่ว่าจะเป็นใคร แต่ทำให้พวกเขาเป็นแบบนี้ด้วยกระบวนท่าเดียว พละกำลังระดับนี้ ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะฝืนสู้ได้

ใครคิดว่าจะได้เจอยอดฝีมือระดับนี้ ในพื้นที่ห่างไกลอย่างเมืองหยุนไห่

เสียงตะโกนคำว่าฆ่าดังขึ้นข้างหู กลุ่มนักบู๊กับผู้ฝึกชี่พุ่งเข้ามาฆ่าด้วยพลานุภาพพลุ่งพล่าน

ฉางเจี๋ยหน้าผีตะโกนเสียงดัง ออร่าปีศาจถูกใช้ออกมา

แต่ครั้งนี้เขาไม่สามารถทำให้ทั้งตัวกลายเป็นออร่าปีศาจได้อีก ทำได้เพียงทำให้แขนสองข้างกลายเป็นออร่าสีดำมากมายแพร่กระจายออกไป เข้าไปในถนน

“วิญญาณปรากฏ!”

เงาดำลอยขึ้นมาเป็นแถบ ส่วนสาวงามกำลังวาดอะไรบางอย่างอยู่กลางอากาศอย่างรวดเร็ว

เหล่าเทากับมารกระบี่ คุ้มครองซักคิวบัสชั่วร้ายอยู่ตรงกลาง