บทที่ 793

ทันใดนั้น แสงค่ายกลที่ผนึกตัวพวกเขาเอาไว้สั่นสะเทือน มารทั้งสี่พ่นเลือดออกมาพร้อมกัน ทำให้มันเปื้อน หลังจากนั้นทั้งสี่คนกระโดดเข้าไปในค่ายกลช่องว่าง แล้วหายไปอย่างไร้ร่องรอย

นักปราชญ์มองภาพนี้อย่างอึ้งๆ ลู่ฝานก็อ้าปากเบาๆ เช่นกัน

เป็นมารที่เด็ดขาด เป็นมารที่ไม่สนใจหน้าตาอะไรเลย จะคุกเข่าก็คุกเข่า จะร้องไห้ก็ร้องไห้ แค่เป้าหมายสำเร็จ จะใช้วิธีอะไรก็ได้

ลู่ฝานสูดหายใจลึก วันนี้ถือว่าเขาได้เปิดหูเปิดตาแล้ว

กลางอากาศ นักปราชญ์เงียบอยู่นาน จากนั้นพูดอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย “โง่ เขลา ปัญญาอ่อน”

ด่าตัวเองไปสามคำ นักปราชญ์เอาม้วนหนังสือออกมาอีก จากนั้นลบอะไรบางอย่างด้านบนออกไปอย่างรวดเร็ว

ตัวลอยลงมาช้าๆ นักปราชญ์กวาดตามองทุกคน ชี้ลู่ฝานแล้วพูดว่า “นายตามฉันมา”

ลู่ฝานยังไม่ทันพูดอะไร ก็รู้สึกว่าร่างกายตัวเองเดินตามไปโดยไม่สามารถควบคุมได้ ราวกับโดนควบคุมเอาไว้ทันที

คนอื่นพากันมองลู่ฝานกับนักปราชญ์ออกไปด้วยความเคารพ หลิงเหยากำลังจะตามไป แต่โดนศิษย์พี่หานเฟิงดึงกลับมา

ขณะนั้นสุ่ยเชียนโหรวเดินออกมา ชี้หน้านักปราชญ์แล้วพูดว่า “นี่ นายปล่อยให้พวกเขาหนีไปแบบนั้นเหรอ”

นักปราชญ์งงไปหมด ความตกใจบนใบหน้าเหมือนกำลังพูดว่า ที่แบบนี้มีคนกล้าชี้หน้าพูดกับเขาเหรอ

นักปราชญ์มองสุ่ยเชียนโหรวตั้งแต่หัวจรดเท้า หัวเราะแล้วพูดว่า “คุณหนูตระกูลสุ่ย เหมือนฉันเคยได้ยินชื่อเธอด้วย”

สุ่ยเชียนโหรวเชิดหน้าขึ้น “ในเมื่อเคยได้ยินชื่อฉัน งั้นคงรู้ฐานะของฉัน ฉันกำลังถามนายอยู่ นายปล่อยให้พวกเขาหนีไปแบบนั้นเหรอ”

นักปราชญ์หัวเราะเบาๆ ไม่พูดอะไร พาลู่ฝานเดินออกไปข้างนอกทันที

สุ่ยเชียนโหรวโมโหทันที แต่เธอพบว่าตัวเองขยับไม่ได้

“ไอ้เลว นายกล้าผนึกฉันเหรอ!”

นักปราชญ์หัวเราะแล้วพูดว่า “เธอยืนอยู่ตรงนี้อีกสักพักเถอะ”

พูดจบ ลู่ฝานกับนักปราชญ์เลี้ยวไปบนถนนพังๆ จากนั้นก็หายลับตาคนไป