บทที่ 795

พูดจบ นักปราชญ์สะบัดมือเบาๆ โลกด้านหน้าราวกับม้วนภาพที่ถูกเขาเปิดออก เผยให้เห็นความว่างเปล่าเป็นแถบ

นักปราชญ์ก้าวเข้าไป แล้วหายไปอย่างไร้ร่องรอย

เรียกได้ว่ามาเร็วไปเร็ว ลู่ฝานมองตรงที่นักปราชญ์หายไป เงียบไม่พูดอะไรอยู่นาน

“นี่มันแดนระดับไหนกัน”

ลู่ฝานเอ่ยถาม

เสียงเจดีย์เสวียนเก้ามังกรดังขึ้นในตัวลู่ฝาน

“ระดับอริยปราชญ์ ระดับอริยปราชญ์อย่างไม่ต้องสงสัย”

ลู่ฝานกลืนน้ำลาย พูดแบบปลงๆ ว่า “นี่คือระดับอริยปราชญ์เหรอ!”

ทันใดนั้น ลู่ฝานนึกถึงภาพที่นักปราชญ์เกาเท้าเมื่อครู่ ไม่มีท่าทางเป็นยอดฝีมือระดับอริยปราชญ์เลยสักนิด

นี่อาจเป็นคนที่เหนือกว่าคนปกติ นี่คือการเป็นอิสระ!

ลู่ฝานลุกขึ้นเดินกลับไป ท้องฟ้าสดใส แสงอาทิตย์สาดส่อง

ในเมืองหยุนไห่เละเทะไปหมด จนกระทั่งตอนนี้ประชาชนเพิ่งกล้าเดินออกมา แต่ละคนมองลู่ฝานด้วยแววตาเคารพเลื่อมใส

เมื่อเดินมาถึงนอกประตูเมือง พลเอกฉือหลงและคนอื่นกำลังรักษาอาการบาดเจ็บ เมื่อเห็นลู่ฝานกลับมา พวกเขาพากันลุกขึ้นมา รวมไปถึงพลเอกฉือหลงด้วย แต่ละคนมองลู่ฝานอย่างเคารพนอบน้อม

ลู่ฝานงุนงง คิดไม่ถึงว่าพลเอกฉือหลงจะเดินเข้ามาพูดว่า “ผู้ตรวจการลู่ใช่ไหม ผมฉือหลง สวัสดีครับ”

พลเอกฉือหลงคารวะ เขามองลู่ฝานด้วยแววตาเป็นกันเอง คนอื่นพากันทำความเคารพลู่ฝาน ลู่ฝานไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ศิษย์พี่หานเฟิงรีบเดินเข้ามา มองลู่ฝานแล้วพูดว่า “ศิษย์น้องลู่ฝาน ความแข็งแกร่งของนายทำให้พวกเขาตกใจ ฟันมารทั้งสี่ร่วงลงมาด้วยกระบี่เดียว สุดยอด สุดยอดมาก!”

พูดพลาง ศิษย์พี่หานเฟิงตบไหล่ลู่ฝาน