บทที่ 818

พระอาทิตย์ค่อยๆ หายไปในหุบเขา เห็นพระอาทิตย์เพียงครึ่งเดียว

หน้าขณะหยินหยางคนเต็มไปหมด ถ้ามองลงมาจากฟ้า จะเห็นคนแน่นขนัดล้อมอยู่ที่นี่ เหลือเพียงรัศมีวงกลมสามสิบเมตรตรงกลาง ลู่ฝานนั่งอยู่ในนั้น

ผู้คนต่างพากันมาอย่างมืดฟ้ามัวดิน

อาจารย์ทั้งเก้าคณะ มีอาจารย์สี่คนมาที่นี่ ตรงกลางคือท่านผอ.กับท่านหม่า

เก้าอี้โต๊ะวางเรียงรายอย่างดี แม้คนรวมตัวกัน แต่ก็แบ่งแยกกันอย่างชัดเจน

กลุ่มคนมองลู่ฝานด้วยแววตาเป็นประกาย นักเรียนที่สร้างปาฏิหาริย์ให้สถาบันสอนวิชาบู๊ พวกเขาอยากเห็นว่าไม่เจอกันสองสามเดือน ลู่ฝานจะเก่งถึงขั้นไหน

“นี่คือลู่ฝานเหรอ ดูเด็กมาก”

ท่านหม่าหัวเราะแล้วเอ่ยขึ้น

ท่านผอ.พูดว่า “อายุน้อยเป็นเรื่องดี ถ้าไม่ใช่เพราะอายุน้อย เขาคงเอาป้ายผู้ตรวจการชั้นกลางมาไม่ได้หรอกครับ”

ท่านหม่าพยักหน้าพูดว่า “ใช่ ตอนนี้คนอายุน้อยเก่งขึ้นเรื่อยๆ นักบู๊ก็เยอะขึ้นเรื่อยๆ แน่นอนว่ามาตรฐานก็สูงตามไปด้วย อายุน้อย พรสวรรค์มากมาย ภายภาคหน้าจะมีอนาคตก้าวไกล”

ท่านผอ.ยิ้มแล้วพยักหน้า อาจารย์บริเวณรอบๆ ได้ยินคำพูดของทั้งสองคน

จู่ๆ พวกอาจารย์แอบรู้สึกประหลาด ผู้ตรวจการชั้นกลางอะไรกัน

ใครได้ป้ายผู้ตรวจการชั้นกลาง

แม้ฟังดูเหมือนพวกเขากำลังพูดถึงลู่ฝาน แต่ตามสัญชาตญาณของพวกอาจารย์ ไม่อยากเชื่อว่าลู่ฝานได้ป้ายผู้ตรวจการชั้นกลาง

นี่เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้!

ในความคิดพวกเขา ถึงแม้ลู่ฝานแข็งแกร่งมาก พรสวรรค์ก็ดี แต่ไม่มีทางเอาป้ายผู้ตรวจการชั้นกลางมาได้

แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องลงบนตัวลู่ฝาน

ลู่ฝานค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ

ในแววตาราบเรียบ เหมือนบ่อน้ำลึกที่ก้นบึ้งไม่ไหวติง