บทที่ 817

อาจารย์สองคณะยังขนาดนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงนักเรียน ไม่สู้กันจนสมองไหลออกมาน่ะสิถึงจะแปลก

ยิ่งไปกว่านั้นไม่มีอาจารย์ควบคุม การต่อสู้ของทั้งสองฝ่าย ต้องกำเริบเสิบสานยิ่งขึ้นแน่นอน ไม่แน่อาจกลายเป็นการต่อสู้เป็นกลุ่มก็ได้!

ทุกคนรีบไปที่นั่นด้วยความอยากดูเรื่องคนอื่น

ถึงขนาดที่อาจารย์สองสามคณะได้ยินข่าว ก็มีความคิดที่จะไปดู

เพราะการต่อสู้นี้ ทำให้ทั้งสถาบันสอนวิชาบู๊พากันออกไปดู

สิ่งที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดแบบนี้ มีเพียงคนที่สร้างปาฏิหาริย์ในสถาบันสอนวิชาบู๊ อย่างลู่ฝานกับเอี๋ยนชิงเท่านั้นที่ทำได้

ข่าวแพร่ไปถึงโถงหลักของสถาบันสอนวิชาบู๊ ตอนนี้ท่านผอ.เทียนหยาจื่อ กำลังต้อนรับแขก

ชายวัยกลางคนคนหนึ่ง นั่งอยู่ข้างหน้าเทียนหยาจื่อ แม้เสื้อผ้าบนตัวธรรมดา แต่เข็มขัดหยกสีดำตรงเอวของผู้ชาย กับตัวอักษรสองตัวคำว่าอู่อานที่ชัดเจน บ่งบอกว่าเขามาจากราชสำนัก

“ท่านผอ.เทียนหยาจื่อวาสนาดีจริงๆ ศิษย์ที่คุณสอนได้รับตำแหน่งผู้ตรวจการชั้นกลาง บ่งบอกว่าท่านผอ.เทียนหยาจื่อสอนอย่างถูกต้อง วันหลังฉันจะเขียนจดหมายให้เบื้องบน ขอความกรุณาจากเบื้องบน ให้ท่านผอ.เทียนหยาจื่อมีตำแหน่งเป็นครูในสถาบันบู๊องอาจที่เมืองหลวง”

ชายวัยกลางคนยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น

ท่านผอ.เทียนหยาจื่อยิ้มไม่หุบ พูดตามตรง เขาไม่คิดว่าช่วงเทศกาลเซ่นไหว้ประจำปี ซึ่งระยะเวลาเพียงสั้นๆ ลู่ฝานจะทำให้เขาตกใจถึงขนาดนี้

ลูกศิษย์สอบผ่านผู้ตรวจการชั้นกลาง อีกทั้งยังฆ่ากุยวัว เรื่องแบบนี้ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาไม่กล้าแม้แต่จะคิด

ประเทศอู่อานแสนแปดพันเขต สถาบันมีมากมายนับไม่ถ้วน แต่จะมีสักกี่สถาบันที่บ่มเพาะลูกศิษย์ให้สอบผ่านผู้ตรวจการชั้นกลางได้

เมื่อก่อนสถาบันสอนวิชาบู๊เคยมีลูกศิษย์สอบผ่านผู้ตรวจการชั้นล่าง ก็เพียงพอที่จะทำให้สถาบันยินดีแล้ว แต่ตอนนี้เป็นถึงชั้นกลาง ราชสำนักส่งคนมาแจ้งข่าว เกียรติยศระดับนี้ เพียงพอที่จะทำให้ชื่อของลู่ฝานสลักบนป้ายเกียรติยศของสถาบันสอนวิชาบู๊ตลอดไปแล้ว

“ท่านหม่าชมเกินไปแล้ว รอลู่ฝานกลับมา ผมจะให้เขามาพบท่านหม่าทันที”