บทที่ 821

พรวด พรวด พรวด!

ข้างๆ ลู่ฝานโดนยิงจนเป็นรูนับไม่ถ้วน ตอนนี้บนตัวลู่ฝานมีเกราะเกล็ดมังกร ต้านทานแสงสีทองนั่นเอาไว้

“เอี๋ยนชิงแข็งแกร่งมาก!”

เฉียวเซวียนขมวดคิ้วพูดออกมา แม้เขาไม่อยากยอมรับสิ่งนี้ แต่ความจริงเป็นเช่นนี้

พลังห้าธาตุคู่ ถึงวิทยายุทธเอี๋ยนชิงเพิ่งเข้าสู่แดนปราณชีวิต แต่พละกำลังกลับเหนือกว่าแดนปราณชีวิตแล้ว

ไม่ต้องพูดถึงพวกเขาที่ยังไม่ได้เข้าสู่แดนปราณชีวิต

ถึงพวกเขาอยู่ในแดนปราณชีวิตเหมือนกัน ก็ไม่น่าสู้เอี๋ยนชิงได้

“ครั้งก่อนที่เขามาสู้กับฉัน ใช้แค่พลังธาตุทอง เขาดูถูกฉันใช่ไหม”

เสวียนเฟิงกัดฟันพูด กำหมัดสองข้างแน่น

รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะก้าวตามอีกฝ่ายทันแล้วแท้ๆ แต่กลับพบว่าพละกำลังที่อีกฝ่ายแสดงออกมาเมื่อครั้งก่อน เป็นเพียงแค่การทำเล่นๆ เท่านั้น ความรู้สึกนี้ทำให้คนอยากกระอักเลือดออกมาจริงๆ ตอนนี้เสวียนเฟิงรู้สึกอยากหันหลังกลับทันที กลับไปเก็บตัวสักปี แล้วค่อยออกมาประลองกับอีกฝ่าย

แต่เขาก็ไม่อยากพลาดการต่อสู้ครั้งนี้ เขาอยากรู้ว่าเจอเอี๋ยนชิงแบบนี้ ลู่ฝานจะมีแรงรับมือไหม

จู่ๆ เถาวัลย์โลหิตหดตัว มัดลู่ฝานเอาไว้แน่น หนามบนเถาวัลย์พร้อมด้วยพลังธาตุทองอันแหลมคม พุ่งเข้าไปในเกราะเกล็ดมังกรของลู่ฝาน ทิ่มเข้าไปในเนื้อของลู่ฝาน

ลู่ฝานลองดิ้นรน พบว่าเถาวัลย์นี้ไม่ได้ทนทานไม่ธรรมดา

แม้ก่อตัวจากพลังปราณ แต่ด้านในมีพลังฟ้าดินปะปนอยู่ไม่น้อย

เอี๋ยนชิงยกมือขึ้น ผิวหนังบนตัวเคลื่อนไหวเหมือนมีแมลงเดินไปมา

หลังจากนั้นเส้นเลือดแดงและเส้นเลือดดำของเขาระเบิดออก ฝ่าเท้าจมลงไปในพื้น เหมือนมีรากงอกอย่างไรอย่างนั้น

“ลู่ฝาน รู้สึกถึงความทรมานตอนใกล้ตายแล้วสินะ อีกไม่นานนายจะรู้สึกชา เจ็บปวด สั่นไปทั้งตัว สุดท้ายจะกลายเป็นกองเลือด”

ลู่ฝานยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เขารู้สึกถึงพิษสีเขียวไหลผ่านเถาวัลย์โลหิตเข้ามาในตัวเขา