บทที่ 823

คนมีความสามารถระดับนี้ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ต่อไปต้องเป็นผู้แข็งแกร่ง ทำความรู้จักเขาก่อนจะมีอำนาจ ต่อไปจะสะดวกมากขึ้น

คนรอบๆ ไม่มีใครรู้ความคิดในใจท่านหม่า สิ่งที่ทุกคนสนใจคือ ลู่ฝานต่อยเอี๋ยนชิงด้วยหมัดเดียวจนตายหรือเปล่า

ฝุ่นหายไป ลู่ฝานเหวี่ยงหมัดไปในหลุมโดยไม่มองสักนิด

หมัดมังกรเพลิงคำราม!

มังกรยักษ์เพลิงคำรามออกมาจากแขนเขา กระแทกลงในหลุมอย่างแรง

ทันใดนั้น หลุมลึกลงไปอีกหนึ่งเท่า

เปลวเพลิงหายไป ลู่ฝานมองลงไปในหลุมอีกครั้ง เห็นมือไร้เรี่ยวแรงข้างหนึ่งวางราบอยู่ท่ามกลางกองหิน

ตายหรือยัง

ลู่ฝานไม่แน่ใจ และการรับมือกับเรื่องไม่แน่ใจแบบนี้ วิธีที่ดีที่สุดคือซัดหมัดลงไปอีกสองสามหมัด

ขณะที่ลู่ฝานกำลังจะซัดหมัดต่อ ไม่รู้ว่าเถาวัลย์โลหิตโผล่มาจากพื้นตั้งแต่เมื่อไร

“ผนึก! กักขัง! ฆ่า!”

ท่ามกลางเศษหิน เอี๋ยนชิงเด้งตัวขึ้นมา เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือด แต่ท่าทางบ้าคลั่งเป็นอย่างมาก

ลู่ฝานมองเขาอย่างราบเรียบแล้วพูดว่า “เลือดลมผกผัน ถึงฉันไม่ฆ่านาย นายก็ไม่รอด”

เอี๋ยนชิงพูดว่า “นายจะไม่ฆ่าฉันเหรอ”

ลู่ฝานยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่มีทาง”

เอี๋ยนชิงพูดต่อ “งั้นทำไมฉันจะไม่สู้สุดชีวิตล่ะ บางทีอาจลากนายตายไปด้วยกันได้”

ลู่ฝานพยักหน้าพูดว่า “มีเหตุผล”

ท่านผอ.เทียนหยาจื่อที่ดูอยู่ไม่ไกลถอนหายใจยาว

“เฮ้อ เขาข้ามความลำบากนี้ไปไม่ได้ ถ้าเลือดลมเขาไม่ผกผัน ผมจะยื่นมือไปช่วยเขา”

ท่านหม่าพูดว่า “ผลกรรมชั่วของตัวเอง ไม่มีทางรอด ในเมื่อเขาร้องขอความตาย นั่นคงเป็นโชคชะตา น่าเสียดายพรสวรรค์ดีๆ แบบนี้”