บทที่ 828

เหวลึกจนมองไม่เห็นด้านล่าง

โลกมืดมิดไร้แสง ร่วงลงมาด้านล่างเรื่อยๆ เหมือนไม่มีปลายทาง

เหมือนความเงียบและมืดคือทุกอย่างของที่นี่

มีเพียงเสียงลมพัดข้างหูที่เตือนลู่ฝานว่าเขาร่วงลงมาเร็วขึ้นเรื่อยๆ

ไม่ได้การแล้ว ขืนเป็นอย่างนี้ต่อไป อีกเดี๋ยวเขาคงตกลงไปจนแบน

ทันใดนั้น ลู่ฝานเคลื่อนไหวปราณชี่ เกิดสายลมขึ้นใต้เท้า

ทันใดนั้นลู่ฝานเริ่มตกลงไปช้าลง การตกลงไปแบบนี้ นักบู๊มีโอกาสตกลงไปอยู่บ้าง แต่ผู้ฝึกชี่ไม่น่าจะมีโอกาสตกลงไปตายได้

ลู่ฝานควบคุมความเร็วการตกลงไปของตัวเอง ร่วงลงไปข้างล่างอย่างมั่นคง ขณะเดียวกันก็สัมผัสถึงพลังฟ้าดินรอบๆ มองโลกรอบๆ ว่าเป็นอย่างไรผ่านพลังฟ้าดิน

ที่นี่ใช้สายตาไม่ค่อยได้เท่าไร

แม้เป็นคนที่มีความสามารถในการมองเห็นตอนกลางคืน ในตอนนี้ระยะการมองเห็นของตัวเองจะลดลงอย่างมากเช่นกัน

จากสายตาของลู่ฝานในตอนนี้ เห็นเพียงตัวเองที่ส่องสว่าง และความว่างเปล่ารอบๆ

เป็นความว่างเปล่าจริงๆ พลังฟ้าดินที่แผ่ออกไป ก็ไม่โดนขัดขวางเลย แผ่ขยายไปในเขตรัศมีหลายลี้ ไม่สัมผัสถึงอะไรสักอย่างเหมือนเดิม

ที่นี่ต้องไม่ใช่ด้านในหุบเขา เหมือนพื้นที่ว่างเปล่าอีกแห่งหนึ่ง

ลู่ฝานยังคิดเล็กคิดน้อยอยู่ในใจ เขาแคร์คำพูดที่ท่านผอ.พูดกับเขา

คุกใต้ดินแห่งนี้เก่าแก่กว่าสถาบันสอนวิชาบู๊ ท่านผอ.ยังพูดกับเขาว่าที่นี่มีโอกาส ลู่ฝานแอบเดาว่าที่นี่เป็นจวนของยอดฝีมือคนใดคนหนึ่งหรือไม่

แค่ถูกนำมาเป็นคุกใต้ดิน หลังจากที่ผุพัง

ในหัวมีความคิดมากมาย จู่ๆ ลู่ฝานพบว่าใต้เท้าเริ่มมีแสงสว่าง