บทที่ 827

ลู่ฝานประเมินระดับความหมายของคำนี้ ความคิดไม่ดีอย่างมากผุดขึ้นในใจ

ท่านผอ.เป็นยอดฝีมือแดนเซียนบู๊อย่างแท้จริง สามารถทำให้เขารู้สึกโดนคุกคามได้ มีเพียงความเป็นไปได้เดียว ซิงยวนเข้าสู่แดนเซียนบู๊แล้วเหมือนกัน

มีเพียงสิ่งนี้ ร่างแยกของท่านผอ.จึงไม่สามารถควบคุมได้ จึงไม่กล้าควบคุม

เพราะถ้าควบคุมไม่ได้ ทั้งสถาบันสอนวิชาบู๊จะต้องแบกรับความโกรธของผู้แข็งแกร่งระดับเซียนบู๊ นี่เป็นเรื่องที่ท่านผอ.ไม่อยากเห็นที่สุด

จู่ๆ ลู่ฝานเข้าใจความคิดของท่านผอ.แล้ว

ขังเขาไว้ในคุกใต้ดิน เป็นวิธีคุ้มครองเขาอย่างหนึ่งจริงๆ

ถ้าซิงยวนเข้าสู่แดนเซียนบู๊จริงๆ จะเก็บตัวอย่างว่าง่ายเหรอ เมื่อออกมาต้องฆ่าเขาแน่นอน

เหตุผลเหรอ ง่ายดายมาก ก็เพื่อแก้แค้นให้ศิษย์รักของตัวเอง เหตุผลนี้ยังไม่เพียงพอเหรอ

สีหน้าลู่ฝานเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีก ส่วนฝีเท้าของท่านผอ.เริ่มเบาไม่มั่นคง

ลู่ฝานที่เดินมากับท่านผอ. มองภาพรอบๆ เปลี่ยนไปอย่างประหลาด ก้าวก่อนหน้านี้ยังอยู่ในโถงหลัก ก้าวต่อมากลับมาอยู่ในป่า พอก้าวต่อไปอีกกลับอยู่บนเมฆ

เดินประมาณครึ่งก้านธูป จู่ๆ ท่านผอ.ชะงักฝีเท้าลง

มีหุบเขาดำขลับปรากฏอยู่ด้านหน้า ด้านในมืดไม่เห็นแสงสว่าง มีกลิ่นแปลกๆ ลอยออกมา

“ที่นี่แหละ ลู่ฝาน ฉันไม่ได้ใช้วิชาส่งนายเข้าไปทันที เพราะต้องการให้นายเห็นชัดเจนว่าเรามายังไง รอวันที่นายออกมา สามารถเดินกลับไปได้”

ลู่ฝานพูดอย่างตกใจ “อะไรนะครับ ผมจะเห็นชัดเจนได้ยังไง ผมไม่เห็นอะไรเลย!”

ท่านผอ.หัวเราะคิกคัก แววตามีประกายเจ้าเล่ห์

“นั่นมันเรื่องของนาย เข้าไปสิ นายเอาที่นี่เป็นสถานที่ฝึกฝนได้ แค่นายออกจากคุกใต้ดินได้ นายจะรู้สึกว่าพละกำลังของตัวเองยกระดับขึ้นมากแน่นอน เชื่อฉันสิ ฉันจะบอกประวัติคุกใต้ดินแห่งนี้ให้ อันที่จริงเก่ากว่าสถาบันสอนวิชาบู๊อีก ด้านในมีของเยอะ ฉันไม่รู้เรื่อง ถ้านายทำความเข้าใจได้ ก็ถือเป็นโอกาส”