บทที่ 839

สิ่งที่ลู่ฝานอยากทำตอนนี้ คือทำให้ปราณชี่ของตัวเองเคลื่อนไหวได้ก่อน

เมื่อไม่มีปราณชี่ พละกำลังของเขาจะลดลงไปมาก โดยเฉพาะที่แบบนี้ ไม่ได้ปลอดภัยเท่าไร ลั่วหยู่กับจ้าวซวี่อยากฆ่าเขาตั้งนานแล้ว

แม้ตอนนี้ไม่มีเรื่องอะไร แต่ไม่ได้หมายความว่าต่อไปจะไม่มี

ลู่ฝานไม่มีความคิดที่จะเอาชีวิตไปยึดติดกับดวง สิ่งที่ต้องรีบทำตอนนี้คือฟื้นฟูการควบคุมปราณชี่ อย่างน้อยต้องให้มันออกมาจากตันเถียน

ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ลู่ฝานเริ่มกินยาทีละขวด

นี่เป็นวิธีที่โง่เขลา ในเมื่อไม่สามารถสั่งการปราณชี่ในตันเถียนได้ เขาจำเป็นต้องใช้ฤทธิ์ยาเปิดทาง

ถึงแม้เมื่อฤทธิ์ยาพวกนี้เขาไปในตัวเขาแล้วจะโดนดูดซึมทันทีก็ตาม แต่ยังไงก็ยังมีส่วนหนึ่งที่ต้องทำช้าๆ ค่อยเก็บสะสมไว้ทีละนิด เรียกได้ว่าเป็นพลังที่ไม่อ่อนแอเลย ช่วยให้เขาทำได้หลายอย่าง

ลู่ฝานสะสมยาเม็ดเอาไว้มากพอ สมุนไพรก็ไม่น้อย ตอนนี้เอามาใช้แบบฟุ่มเฟือย ก็ไม่ได้ปวดใจเท่าไร

แต่ขณะที่เขากำลังกินอย่างมีความสุข มีสายลมพัดเข้ามา

ลู่ฝานตกใจ จากนั้นยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า “มาแล้วก็ออกมาสิ ทำไมต้องทำลับๆ ล่อๆ ด้วย”

เงาหนึ่งปรากฏตรงหน้าลู่ฝาน เป็นผู้หญิงที่ยืนกับพวกเฮียสงเมื่อครู่

ผู้หญิงคนนี้กล้ามเนื้องดงามแข็งแรง เสื้อผ้าขาดเล็กน้อย แต่ไม่สามารถบดบังความงามได้

รูปร่างมีส่วนเว้าส่วนโค้งงดงาม ดูตระหง่านมีพลัง เทียบกับสาวงามอ่อนโยนที่ลู่ฝานเห็นบ่อยจนชินตา เธอดูมีชีวิตชีวากว่าเยอะ