บทที่ 848

มู่หนีทรุดลงกับพื้น ไม่มีแรงตอบโต้กลับแม้แต่น้อย แววตาหม่นหมอง

ไมว่าจะเป็นผู้ฝึกชี่หรือนักบู๊ เมื่อตันเถียนโดนทำลาย ก็เท่ากับพิการทั้งตัว นี่เป็นเรื่องที่ทรมานกว่าการฆ่าเธอให้ตายเสียอีก

ไอ้ตาแดงตกใจจนช็อก ต้าเก้อหันหลังหนีอย่างไม่ลังเล

เฮียสงคิดหนีเหมือนกัน แต่เมื่อเขาจะเคลื่อนไหว ก็เห็นดวงตาคู่หนึ่ง

แหลมคมเหมือนมีด แทงทะลุเหมือนกระบี่

เฮียสงรู้สึกว่าตรงหน้ามืดลง เขาล้มลงกับพื้น อีกทั้งตาทั้งสองข้างของเขามีเลือดพุ่งออกมา ต่อหน้าต่อตาทุกคน

ลู่ฝานมองเขาอย่างราบเรียบ วิชาชิงวิญญาณก็ยังโหดร้ายเหมือนเดิม

อีกทั้งพละกำลังที่ยกระดับขึ้นของลู่ฝาน ทำให้วิชาชิงวิญญาณสร้างความเสียหายได้เต็มที่ขึ้น

ลู่ฝานสงสัยว่าวิชาระดับนี้ ถึงอยู่ในบรรดาคนที่ฝึกฝนชั่วร้าย ก็น่าจะเห็นได้น้อยมาก

สูญเสียน้อย พลานุภาพแข็งแกร่ง ยากที่จะป้องกัน

วิชาแบบนี้ถึงไม่ใช่ระดับดินขั้นสูงสุด อย่างน้อยก็ประมาณระดับดินขั้นกลาง

ลู่ฝานยกมือ สะบัดเบาๆ ใส่เฮียสง ปราณชี่กลายเป็นเปลวไฟแผดเผาเฮียสง

บนตัวนายมีขนเยอะแยะขนาดนี้ ครั้งนี้คงโดนเผาไปจนหมด

จากนั้นพลังดึงดูดอันน่ากลัวปรากฏบนตัวลู่ฝาน ต้าเก้อที่กำลังวิ่งจนจะลับตาไปแล้วชะงักฝีเท้าลงทันที

เขารู้สึกเหมือนพลังฟ้าดินรอบๆ เหมือนพายุหมุนพัดเขากลับมา กระแทกลงตรงหน้าลู่ฝานอย่างแรง

ลู่ฝานยิ้มบางๆ กระบวนท่านี้เป็นความคิดกะทันหัน ใช้แล้วผลไม่เลวแฮะ

ต้าเก้อเหวี่ยงหมัดเข้ามาตรงหน้าลู่ฝาน หมัดยังไม่ทันถึง ลู่ฝานเหยียบเขากลับไป

เสียงหักดังขึ้นชัดเจน ง่ายเหมือนเหยียบหินจนแหลก

ร่างกายของต้าเก้ออ่อนแอกว่าที่ลู่ฝานจินตนาการไว้ ไม่รู้ว่าไอ้หมอนี่ใช่นักบู๊หรือเปล่า

ไอ้ตาแดงเห็นลู่ฝานกำจัดพวกเขาอย่างรวดเร็วและง่ายดาย เขาถึงกับพูดอะไรไม่ออก