บทที่ 849

ลู่ฝานอึ้งเล็กน้อย นี่ทายได้ด้วยเหรอ

ผู้หญิงเดินเข้ามา กวาดตามองทั้งสี่คน พูดด้วยน้ำเสียงดูหมิ่นว่า “พวกสวะ ทำลายวิทยายุทธเอง แล้วรีบไสหัวไป ฆ่าพวกนายก็กลัวจะทำให้มือสกปรกเปล่าๆ”

ไอ้ตาแดงจะพูดอะไร ก็โดนผู้หญิงตบเบาๆ จนกระเด็น

ลู่ฝานไม่เห็นว่าผู้หญิงใช้พลังอะไร ไอ้ตาแดงกระอักเลือดไม่หยุด ล้มลงบนพื้น ลมหายใจหายไปทันที

แต่ลู่ฝานมองอย่างอื่นออก เขารู้สึกนิดๆ ว่าเคยเจอผู้หญิงคนนี้ที่ไหนมาก่อน

เสียงและรูปร่างดูคุ้นตา แต่ตอนนี้แค่นึกไม่ออก

“ลู่ฝาน บอกฉันมา นายทำลายผนึกได้ยังไง”

ผู้หญิงเอ่ยถาม

ลู่ฝานพูดว่า “ทำไมฉันต้องบอกเธอ”

ผู้หญิงกัดฟันเล็กน้อย ลู่ฝานแอบได้ยินเสียงกัดฟันของเธอ

ดูเหมือนไม่ใช่สัญญาณดี ลู่ฝานถอยหลังไปหนึ่งก้าว

“นายก็ทำลายได้แล้ว ไม่มีอะไรเสียหายนิ มาสิ เรามาคุยกันทางนี้”

ผู้หญิงเดินไปข้างนอก ลู่ฝานมองแผ่นหลังของเธอ แล้วขมวดคิ้วแน่น

เขาเคยเจอเธอแน่นอน!

ลู่ฝานเดินตามไป ทั้งสองเดินลึกลงไปในเกาะหินโสโครก

ผู้หญิงเดินอยู่ข้างหน้า เหมือนต้องการแสดงอะไรบางอย่าง ทุกย่างก้าวของเธอ ลู่ฝานเห็นแสงสีฟ้ากะพริบบนตัวเธอ งดงามสะดุดตามาก

ไม่รู้เดินมานานเท่าไร ภาพข้างหน้าเปลี่ยนไป ในหินโสโครกอันมืดมิด มีห้องปรากฏออกมาหนึ่งห้อง

แม้เป็นห้องที่สร้างจากหินโสโครกเหมือนกัน แต่เทียบกับด้านนอก นี่มันระดับวังชัดๆ

ห้องงดงาม มีขอบมีมุม เรียบและเป็นประกายแวววาวมาก อีกทั้งยังสลักลายดอกไม้ต่างๆ

แค่ประตูห้อง ก็ใช้ศิลปะที่โดดเด่น ประตูด้านหนึ่งเปิดไว้ ส่วนอีกด้านปิดไว้ ด้านบนมีจุดเหมือนดวงดาวมากมาย แวววาวระยิบระยับ