บทที่ 850

ลู่ฝานสีหน้าประหลาด จ้องอาวุธในมือผู้หญิง

เขารู้จักผู้หญิงที่ใช้มีดสั้นเป็นอาวุธเพียงคนเดียว ลู่ฝานถามลองเชิง “ฮ่วนเย่ว์เหรอ”

ผู้หญิงเงียบไป ทันใดนั้นผู้หญิงถอดหน้ากากออก โยนใส่ตัวลู่ฝานทันที

“น่าเบื่อ น่าเบื่อจริงๆ ฉันอยู่ในสภาพนี้แล้ว นายยังจำได้ยังไง”

ลู่ฝานมองใบหน้าคุ้นเคยของฮ่วนเย่ว์ สีหน้าไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เขาไม่ได้ตอบคำถามของฮ่วนเย่ว์ แต่กลับยิ้มแล้วพูดว่า “ทำไมเธอก็อยู่ที่นี่ล่ะ”

ฮ่วนเย่ว์กัดฟันมองเขาแล้วพูดว่า “ฉันกำลังจะถามนายอยู่พอดี นายก็โดนผอ.หลอกเหมือนกันใช่ไหม ใช่ไหม”

นิ้วของฮ่วนเย่ว์ใกล้จะทิ่มเข้ามาในรูจมูกของลู่ฝานแล้ว

ลู่ฝานยกมือขึ้นทั้งสองข้าง “ใช่ ฉันก็โดนหลอก”

ฮ่วนเย่ว์พูดเสียงดัง “ฉันว่าแล้ว ไอ้แก่สมควรตาย รอให้ฉันออกไป ฉันจะได้เห็นดีกับเขา เขากล้าทำกับฉันแบบนี้”

ลู่ฝานถามอย่างหวาดระแวงว่า “เธอทำอะไรผิดถึงโดนเขาส่งเข้ามา”

ฮ่วนเย่ว์ย่นปากยู่แล้วพูดว่า “เขาพาฉันไปริมทะเลสาบ ให้ฉันสัมผัสอะไรบางอย่าง สรุปฉันสัมผัสอะไรไม่ได้เลย หลังจากนั้นฉันก็เจาะทำลายค่ายกลบ้าบอที่เขาทำไว้ริมทะเลสาบ”

ลู่ฝานอ้าปากค้าง “เจาะทำลายเหรอ”