บทที่ 862

ตอนนี้เจดีย์เสวียนเก้ามังกรโผล่ออกมา พูดชมเสียงดัง

ได้ยินเสียงอันก้องกังวานของมัน เงากะพริบที่โผล่ขึ้นมาในมือลู่ฝาน ดูเหมือนห้าเดือนนี้มันก็ฟื้นฟูไม่เลวเหมือนกัน

ลู่ฝานยิ้มบางๆ ช่วงเวลานี้เขากินยาเยอะมาก ฤทธิ์ยาที่ไม่สามารถดูดซับ หรือฤทธิ์ยาที่ไม่ค่อยมีผลมากเท่าไร จะโดนเจดีย์เสวียนเก้ามังกรแอบกลืนกิน แม้ลู่ฝานตั้งใจกลั่นยามาก แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่รู้เรื่องนี้

ลู่ฝานยิ้มแล้วพูดว่า “ไอ้เก้า พลังของแกฟื้นฟูได้เท่าไรแล้ว ช่วงนี้มีความสุขไหมที่ได้กินฤทธิ์ยา”

เจดีย์เสวียนเก้ามังกรหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “เกือบฟื้นฟูพลังได้ 20 เปอร์เซ็นต์แล้ว เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ รอให้ฉันฟื้นฟูพลังเต็ม 20 เปอร์เซ็นต์ จะช่วยคุณทำเรื่องได้เยอะขึ้นอีก”

ลู่ฝานเอากระบี่หนักไร้คมออกมา แล้วพูดว่า “ดีมาก งั้นเอาพลังของแกแบ่งให้กระบี่หนักไร้คมสักนิดสิ”

แสงของเงาเจดีย์เสวียนเก้ามังกรริบหรี่ลง มันพูดโหยหวนว่า “เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ ต้องแบ่งจริงเหรอ”

ลู่ฝานพยักหน้าพูดว่า “ต้องแบ่งสิ!”

เจดีย์เสวียนเก้ามังกรทำอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงเอาพลังบริสุทธิ์ใส่เข้าไปให้กระบี่หนักไร้คม

แม้ตอนนี้กระบี่หนักไร้คมยังไม่สามารถพูดได้ แต่ลู่ฝานสัมผัสได้ถึงความซาบซึ้งของจิตกระบี่ ที่อยู่ในกระบี่หนักไร้คม

ไม่นาน แสงสีดำของกระบี่หนักไร้คมสว่างขึ้น เริ่มมีลายประหลาดปรากฏขึ้นบนตัวกระบี่ แม้ไม่ได้งดงาม แต่กลับรู้สึกเหมือนผ่านอะไรมาโชกโชน

ตอนนี้เขตวิถีในกระบี่ ก็ดูเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้น

การที่ลู่ฝานใส่พลังให้กระบี่หนักไร้คม อันที่จริงเหตุส่วนใหญ่ก็คือเขตวิถีที่อยู่ด้านใน

แต่น่าเสียดาย ใส่พลังเข้าไปเยอะ แต่เขตวิถีข้างในยังคงไม่สามารถเปิดออกได้เต็มที่

ไม่รู้เป็นเพราะความสามารถของเขายังไม่พอ หรือกระบี่หนักไร้คมต้องการพลังเยอะกว่านี้

เมื่อรู้สึกพอประมาณแล้ว ลู่ฝานจึงเก็บกระบี่หนักไร้คม

ตอนนี้ไอ้เก้าไม่พูดอะไรแล้ว ราวกับกลัวว่าลู่ฝานจะถลุงพลังที่มันสะสมอย่างยากลำบากไปอีก