บทที่ 863

เวลาห้าเดือนผ่านไป พวกเขาอยู่อย่างน่าเวทนามาก

ออกจากเกาะหินโสโครก พลังสีฟ้าในตัวพวกเขาน้อยลงเรื่อยๆ ร่างกายก็อ่อนแอลงเรื่อยๆ ขณะเดียวกันก็ยิ่งหิวขึ้นทุกวัน

เมื่อคนหิวถึงสุดขีด สามารถกินได้ทุกอย่าง เสื้อผ้า หญ้า ล้วนเป็นของดี แต่เมื่อสิ่งเหล่านี้โดนกินจนใกล้หมด พวกเขาจะกลายเป็นหนังหุ้มกระดูกที่ไม่กล้าขยับไปไหน ทำได้เพียงอยู่รอดไปวันๆ เท่านั้น

เสียงตะโกนดังขึ้นอีกครั้ง เสียงของลู่ฝานสะเทือนป้ายศิลาเทพฝน

ตอนนี้มีแสงสีฟ้าสะดุดตาสว่างขึ้นบนป้ายศิลาเทพฝน ส่องคุกน้ำสว่างจนกลายเป็นสีฟ้า

ลู่ฝานไม่เห็นภาพประหลาดนี้ ดวงตาของเขามองไปยังวิชาบนประตู

ลู่ฝานเดินมาหน้าประตูทีละก้าว ในที่สุดเขาอ่านวิชาจนถึงประโยคสุดท้ายแล้ว

ทุกครั้งที่อ่านแต่ละประโยค ลู่ฝานจดจำตัวอักษรแต่ละตัวฝังลึกลงในสมองตัวเอง รูปร่างของตัวอักษร วิธีการเขียน รวมไปถึงกลิ่นอายความลึกลับสุดขีดด้านบน เขาจดจำเอาไว้ทั้งหมด

ดวงตาทั้งสองข้างเป็นเลือดไปหมดแล้ว กระดูกทั้งตัวมีเสียงหักดังออกมา

ทุกครั้งที่เขาจำตัวอักษรหนึ่งตัว จะรู้สึกเหมือนมีภูเขาลูกใหญ่กดอยู่บนตัวเขา ทั้งบทอักษรหลายร้อยตัว ก็เหมือนเขาหลายร้อยลูกกดทับเอาไว้

ลู่ฝานเกือบไม่ไหว ในลำคอล้วนเป็นเลือดทั้งหมด

แต่เขาเค้นเสียงพูดออกมาจากในตัว เมื่ออ่านประโยคสุดท้ายจบ จดจำอักษรตัวสุดท้ายฝังลึกในหัวของเขา

ตู้ม!

ลู่ฝานรู้สึกว่าสมองตัวระเบิดแล้ว ระเบิดทั้งตัว

ความเจ็บปวดไม่สิ้นสุดโจมตีไปทั่วตัวเขา ส่วนห้องด้านหน้ามีแสงสว่างไสว

ลู่ฝานเห็นอักษรเหมือนจุดแสงเป็นกอง ลอยขึ้นมาจากในห้อง ยันต์รูปผีที่สลักไว้ในห้องสะเปะสะปะไปหมด ลู่ฝานไม่เคยดูออกเลย

แต่ตอนนี้อักษรเหล่านี้กลายเป็นวิชาขึ้นมาเอง พุ่งเข้ามาในตัวลู่ฝาน

ตึง!