บทที่ 874

เฉียวเซวียนหมุนตัวลงสู่พื้นอย่างสง่า ดึงดาบยาวออกมา

“ชิงดาบ!”

“ดี!”

“ศิษย์พี่เฉียวเซวียนหล่อระเบิดเลย!”

…...

กลุ่มนักเรียนคณะกำแหงส่งเสียงตะโกนเชียร์ออกมา

สีหน้าของฉู่สิงกับหานเฟิงเปลี่ยนไปทันที

ก่อนหน้านี้ศิษย์พี่ฉู่เทียนไม่เคยโดนคนชิงดาบ เขาเคยแพ้ เคยล้มเหลว แต่ไม่เคยโดนคนชิงดาบมาก่อน

เฉียวเซวียนบีบดาบของฉู่เทียนเป็นก้อน แล้วโยนลงบนพื้นอย่างไม่เกรงใจ

เมื่อไร้การสนับสนุนจากพลังปราณของฉู่เทียน มันก็แค่ดาบที่ถูกหลอมมาหลายครั้งเท่านั้น

เฉียวเซวียนมองฉู่เทียนที่อยู่ไม่ไกล ค่อยๆ ลุกขึ้นมา แล้วพูดว่า “ดูเหมือนวันนี้คณะหนึ่งเดียว จะแพ้ให้คณะกำแหงของฉันรอบหนึ่งแล้ว”

ฉู่เทียนก้มหน้าลง อารมณ์บนหน้าไม่ทุกข์ไม่สุข

“นายคิดเยอะไปแล้ว”

เพียงประโยคเดียว ทำให้เฉียวเซวียนขมวดคิ้วขึ้นมา

“ไม่มีดาบนายยังอวดดีขนาดนี้ ดูเหมือนจะต้องซัดอีก!”

เฉียวเซวียนเหยียบมาด้านหน้าอย่างแรงหนึ่งก้าว เตรียมปล่อยหมัดซัดฉู่เทียนให้ล้ม

แต่ขณะนั้น จู่ๆ ฉู่เทียนเงยหน้าขึ้นมา

ดวงตาคู่นั้นมันอะไรกัน ลึกล้ำเหมือนท้องฟ้ายามราตรี

พลังอันแข็งแกร่งแผ่ซ่านเข้ามา เหมือนคลื่นยักษ์ที่ตบกะทันหัน ทำให้เฉียวเซวียนถอยหลังไปหนึ่งก้าว

“พลังนี้!”

พวกอาจารย์พูดอย่างตกใจ

ตอนนี้ฉู่เทียนยกมือซ้ายของตัวเองขึ้นช้าๆ

“นักดาบมีสามระดับ ใช้ปราณขับเคลื่อนดาบ แหลมคมต้านทานยาก ใช้มือขับเคลื่อนดาบ ฟาดฟันภูเขาแม่น้ำได้ ใช้ใจขับเคลื่อนดาบ ทำลายได้ทุกสิ่ง”

ฉู่เทียนพูดเว้นวรรค เขายกมือซ้ายของตัวเองขึ้นมา

กำมือเบาๆ ในท้องฟ้ามีสายฟ้าสีขาวสว่างร่วงลงมาบนมือเขา

ต่อมาทุกคนเห็นสายฟ้าน่ากลัว กลายเป็นดาบในมือฉู่เทียน

ตัวของฉู่เทียนกำลังสั่น ใบหน้าก็กระตุก เห็นได้ชัดว่าเมื่อเขารับพลังแบบนี้ เป็นสิ่งที่ไม่ง่ายเลย

สีหน้าเฉียวเซวียนเปลี่ยนไป พลังธาตุดินปกคลุมเขาเอาไว้ทั้งหมด

แสงธาตุดินกระเพื่อมขึ้นมา เฉียวเซวียนแผดเสียงเบาๆ ว่า “การพิทักษ์แห่งโลกหล้า!”