บทที่ 898

ลู่ฝานชะงักฝีเท้าลง ปรายตามองเฝิงอิ่งแวบหนึ่ง

อาจเป็นเพราะอารมณ์ของเขาเคร่งขรึมขึ้นอย่างกะทันหัน จึงเป็นเหตุผลที่ค่อนข้างทำให้คนตกใจ เฝิงอิ่งถอยไปข้างหลังสองก้าวโดยไม่รู้ตัว

“เธอชอบยุ่งเรื่องคนอื่นเหรอ”

ลู่ฝานถามขึ้น

เฝิงอิ่งกัดฟัน แต่ไม่ยอมแพ้ เชิดหน้าพูดว่า “นักบู๊มิอาจดูหมิ่น เรื่องนี้ฉันต้องยุ่ง คุณสิบสาม ทำไมนักบู๊อย่างคุณต้องตามเด็กที่นิสัยเสียแบบเขาด้วย ถ้าคุณยอมมาที่ตระกูลเฝิงแห่งเขตเยี่ยน ฉันต้องเคารพคุณเหมือนเทพแน่นอน”

หยวนเลี่ยที่อยู่ข้างๆ ถึงกับเกาหัว ไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว

เซี่ยงจู้เงียบไม่พูดอะไร พวกเขาก็คิดว่าเฝิงอิ่งยุ่งจนเกินไป แต่ไม่รู้จะเกลี้ยกล่อมยังไง

ขณะนั้นลู่ฝานหัวเราะออกมา

“เธอให้เขาไปตระกูลเฝิงของเธอเหรอ สิบสาม นายจะไปไหม”

สิบสามส่ายหน้าเบาๆ มองเฝิงอิ่งด้วยสายตาไม่ยินดียินร้าย

เฝิงอิ่งพูดกับสิบสามอีกว่า “คุณสิบสาม เขาทำกับคุณแบบนี้ คุณยังจะติดตามเขาอีกเหรอ คุณเป็นนักบู๊แดนปราณชีวิตผู้ยิ่งใหญ่นะ เป็นนักบู๊ที่เดินไปไหนมาไหนก็มีหน้ามีตา!”

สิบสามยังคงส่ายหน้า หันมาพูดกับลู่ฝานอย่างนอบน้อมว่า “เจ้านาย”

ลู่ฝานเอาสองมือไพล่หลัง แล้วเดินออกไป

เจ้าดำที่อยู่บนไหล่ แลบลิ้นปลิ้นตาใส่เฝิงอิ่ง

เฝิงอิ่งกระทืบเท้าแล้วแอบด่า ไม่เดินตามไปอีก