บทที่ 899

ทว่าตอนนี้แววตาสิบสามกลับแน่วแน่ โค้งคำนับแล้วพูดว่า “เจ้านาย ผู้แข็งแกร่ง!”

ลู่ฝานสีหน้าหมดคำจะพูด บางครั้งพูดความจริงก็ไม่มีใครเชื่อ

ที่นี่ไม่มีดวงจันทร์ดวงอาทิตย์ คาดเดาเวลาได้ยาก

หลังรู้สึกว่าผ่านไปประมาณ 1-2 ชั่วยามแล้ว ลู่ฝานกลับมาที่ลานเมฆ ออกเดินทางไปกับทุกคนทันพอดี

สิ่งที่เดินทางผ่านมิติเป็นแถบ เคลื่อนตัวจากข้างจุดเสริม กลับไปยังอุโมงค์ข้ามมิติ ลองนับลวกๆ สิ่งที่เดินทางผ่านมิติ มีจำนวนเกินกว่าร้อย จำนวนคนเกินกว่าพัน

ทีมใหญ่ขนาดนี้ เมื่ออยู่ในอุโมงค์ข้ามมิติ เหมือนจำนวนเพียงเล็กน้อย รถม้าของลู่ฝาน ถูกจัดไว้ตรงกลางพอดี ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ข้างๆ เขาคือสิ่งที่เดินทางผ่านมิติของลุงชาง

ลู่ฝานไม่รู้ว่าควรบรรยายสิ่งที่เดินทางผ่านมิติของลุงชางยังไงดี เหมือนจะเป็นเรือแต่ก็ไม่ใช่ เหมือนจะเป็นสัตว์แต่ก็ไม่ใช่

เป็นมังกรบินตัวหนึ่ง โดนเปิดท้องออกเพื่อสร้างเป็นห้อง

เกล็ดอย่างหนาคงทน มีแสงประหลาดสว่างไสว ไม่ใช่โลหะ แต่เป็นเกล็ดมังกร ตัวมังกรถูกทำจนกลายเป็นตัวเรือ หัวมังกรถูกเปลี่ยนเป็นหัวเรือ ฝีมือไม่ได้ประณีตมาก รูปร่างเอียงๆ ตามังกรข้างหนึ่งไม่มีลูกตา ดูแล้วไม่ค่อยเข้าท่า

“น้องชายท่านนี้ ท่านที่อยู่ด้านหลังนาย คงเป็นยอดฝีมือแดนปราณชีวิตที่เพิ่งทดสอบเมื่อกี้สินะ ขึ้นมาคุยกันหน่อยได้ไหม”

จู่ๆ มีเสียงดังขึ้นบนเรือมังกร ลู่ฝานเพ่งมอง พบว่าลุงชางกำลังตะโกนเรียกเขาอยู่

ไม่ไว้หน้าคนอื่นได้ แต่ลุงชางที่เป็นหัวหน้าทีมในครั้งนี้ ยังไงลู่ฝานก็ต้องไว้หน้าบ้าง

ลู่ฝานประสานมือคารวะ แล้วพูดว่า “งั้นรบกวนด้วยครับ”

ลู่ฝานพูดพลาง เอารถม้าเข้ามาใกล้ๆ หลังจากนั้นเก็บรถม้ากลับเข้าไปในเข็มขัด กระโดดขึ้นไปบนเรือมังกรกับสิบสาม

เท้าเหยียบลงบนเกล็ดมังกรเย็นยะเยือก ลู่ฝานกวาดตามองรอบๆ