บทที่ 909

เสียงค่อย ๆ ดังก้องมากขึ้น สั่นสะเทือนจนหลายคนรีบปิดกั้นการได้ยิน

สายตาที่มองเห็นนั้น พวกหนอนได้หมอบคลานอยู่บนพื้นเป็นระนาบ ราวกับว่ากำลังรอต้อนรับราชาของพวกมันที่กำลังจะมาถึง

ทุกทิศโดยรอบ เริ่มที่จะเปล่งลำแสงสีแดงเรืองรองออกมา เวลานี้คนจำนวนไม่น้อยก็สังเกตเห็นว่า ท่ามกลางอากาศบริเวณด้านข้างของพวกเขานั้น กลับมีรังไหมแอบซ่อนอยู่เต็มไปหมด

เวลานี้พวกรังไหมเหล่านี้เหมือนจะมีชีวิตกลับคืนมาอีกครั้ง เปล่งประกายแสงสีแดงไปทั่ว

เสียงกรีดร้องพลันหยุดลง จากนั้นก็ปรากฏหลุมดำขึ้นตรงที่ด้านหน้า

หนอนตัวใหญ่กำลังแทรกตัวออกมาจากภายใน เพียงแค่ส่วนหัว ก็มีขนาดใหญ่กว่าสามสิบเมตรแล้ว

“นี่มันคืออะไร? ”

ราชากระบี่ใต้ตะโกนเสียงดัง

ลู่ฝานมองไปยังหนอนตัวใหญ่ที่มีหนวดเป็นโลหะ ลำตัวสีทอง และคู่ดวงตาสีแดงเลือด พร้อมกับพูดขึ้นอย่างรวดเร็วว่า: “พญาหนอน!”

เมื่อได้ยินคำว่าพญาหนอนแล้ว ทุกคนรวมไปถึงราชากระบี่ใต้ก็แสดงสีหน้าท่าทางตะลึงงัน

ทางด้านหลัง เมื่อลุงชางมองเห็นพญาหนอนปรากฏตัวขึ้น ก็ตะโกนเสียงดังว่า: “ถอยหลัง รีบถอยหลังเร็ว! ”

คณะเรือได้รีบถอยหลังกลับโดยเร็ว ส่วนลู่ฝานนั้นก็ได้ชักกระบี่หนักไร้คมของตนเองออกมาแล้ว

ในที่สุดพญาหนอนก็แทรกตัวออกมาจากหลุมดำนั้นจนสำเร็จ ร่างกายขนาดใหญ่โตนั้น มองดูแล้วเหมือนกับว่าเป็นตะขาบยักษ์ ที่มีเกล็ดทองทั่วทั้งตัว ระยิบระยับเรืองแสงอย่างที่สุด

จากนั้น ขาจำนวนมากมายของมันก็ขยับเคลื่อนไหว แสงสีทองแผ่ซ่านกระจายไปทั่ว

“คุ้มกัน! ”

ลู่ฝานตะโกนเสียงดัง ปราณชี่ในร่างกายก็ปะทุขึ้น

กระบี่หนักตั้งตรง เสียงระเบิดตูมตามก็พลันดังขึ้น

แสงสีทองทั่วบริเวณนี้ คิดไม่ถึงว่าจะเป็นปราณกระบี่ที่ทรงอานุภาพหนักหน่วงอย่างนับไม่ถ้วน

เวลานี้ราชากระบี่ใต้เองก็ตั้งสติขึ้นได้แล้ว และใช้เกราะปราณปกคลุมร่างกาย เขาก็เหมือนกับเป้าซ้อมดาบรูปทรงคนอย่างไรอย่างนั้น สกัดกั้นแสงสีทองเอาไว้ได้

นักบู๊ที่ยืนอยู่ด้านหลังของเขา ก็ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมากนัก