บทที่ 923

เวลาของการเดินทางผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอ เพียงพริบตาก็หนึ่งเดือนแล้ว ผ่านไปอย่างเงียบๆ

“พี่ลู่ฝาน เราใกล้ถึงเมืองหลวงแล้ว ฮ่าๆ ฉันตื่นเต้นมาก ในที่สุดก็จะได้เห็นเมืองยิ่งใหญ่ของประเทศในตำนานแล้ว เฝิงอิ่งตอนถึงเธอต้องเอากระจกจำภาพออกบันทึกไว้ให้ดีนะ รอเรากลับมาเขตเยี่ยน ต้องเอาให้คนในตระกูลดู”

หยวนเลี่ยตื่นเต้นจนวิ่งไปมาบนรถ ลู่ฝานบีบลูกแก้วอยู่ในมือหนึ่งเม็ด บันทึกภาพที่ปรากฏด้านหน้าเขาเอาไว้สักหน่อย

นิ้วเคลื่อนไหวไปมาอยู่บนภาพ ลู่ฝานมองเส้นทางที่พวกเขาผ่านมา หัวเราะแล้วพูดว่า “ใกล้ถึงเมืองหลวงแล้วจริงๆ”

ลู่ฝานเก็บลูกแก้ว แล้วเพ่งมองไปไกลๆ ตรงสุดสายตามีส่วนเว้าลึกลงไปขนาดใหญ่

อุโมงค์ข้ามมิตินับไม่ถ้วน รวมตัวกันอยู่ตรงสุดสายตา หลังจากนั้นไหลลงไปในส่วนเว้าลึก

ตรงนั้นเหมือนหลุมยุบ ทำให้อุโมงค์ข้ามมิติทั้งหมด ไหลลงไปเหมือนน้ำตก ไม่รู้ว่าหายไปไหน

ปรากฏการณ์ที่งดงามแบบนี้ ทำให้ลู่ฝานยิ้มอย่างมีความสุข

สิบสามที่ขี่รถม้ามาตลอด ตอนนี้เขาลุกขึ้นยืน มองไปไกลๆ

เจ้าดำวิ่งไปมาบนไหล่ลู่ฝาน เห็นได้ชัดว่าตื่นเต้นมาก

ผ่านการเดินทางที่น่าเบื่อมาหนึ่งเดือน พวกเขาใกล้ถึงจุดหมายปลายทางแล้ว หนึ่งเดือนนี้ลู่ฝานกับสิบสามยังพอได้อยู่ ฝึกฝนทุกวันก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

แต่สำหรับคนที่นั่งไม่ติดอย่างหยวนเลี่ย เกือบตายได้จริงๆ

ตอนนี้ใกล้บอกลาช่วงเวลาแบบนี้แล้ว!

“ทุกคนเตรียมตัว เราจะออกจากอุโมงค์ข้ามมิติ พุ่งไปยังเมืองหลวงแล้ว ทุกคนเตรียมพร้อมหรือยัง”

หยวนเลี่ยตะโกนเสียงดัง จากนั้นเขาปล่อยพลังปราณของตัวเองออกมา

ลู่ฝานพยักหน้าให้สิบสาม ทันใดนั้น สิบสามก็ปล่อยพลังปราณของตัวเองออกมาเช่นกัน ควบคุมรถม้ามิติเอาไว้อย่างสมบูรณ์

เมื่อเห็นว่าใกล้ถึงหลุมอากาศเวิ้งว้างแล้ว หยวนเลี่ยนหัวเราะแล้วพูดว่า “สาวงามแห่งเมืองหลวง ฉันมาแล้ว”

ด้านหลัง เฝิงอิ่งเคาะหัวหยวนเลี่ยอย่างแรงไปหนึ่งที แล้วพูดว่า “บังคับให้ดีๆ อีกเดี๋ยวถ้าพุ่งออกไปไม่ได้ ฉันจะตีหัวนายให้แตกเลย”