บทที่ 940

ทั้งสองสบตากัน สีหน้าทั้งสองคนประหลาดใจ

ลู่ฝานคิดไม่ถึงว่าจะเจออู่คงหลิงที่นี่ เช่นเดียวกัน อู่คงหลิงก็ดูเหมือนคิดไม่ถึงว่าจะเจอลู่ฝานที่นี่

ตั้งแต่จากกันที่เมืองตงหวา ใกล้ผ่านไปหนึ่งปีแล้ว

ครั้งนี้ได้เจออู่คงหลิงที่นี่ รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าลู่ฝานทันที ขณะกำลังจะเดินเข้าไปพูด อู่คงหลิงเก็บสายตาประหลาดใจเอาไว้ มองลู่ฝานอย่างราบเรียบแล้วพูดว่า “สวัสดี นายรู้จักฉันเหรอ”

ลู่ฝานอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วขมวดคิ้วขึ้นมา

ผู้ชายที่ยืนกับอู่คงหลิง ก็มองลู่ฝานตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประหลาด

ลู่ฝานมองดวงตาอู่คงหลิง ด้านหลังผ้าปิดหน้าบาง เงียบอยู่นานแล้วพูดว่า “เธอไม่รู้จักฉันเหรอ”

อู่คงหลิงพูดอย่างประหลาดใจเล็กน้อย “เราเคยเจอกันเหรอ นายเป็นใคร”

ลู่ฝานพยักหน้าเข้าใจแล้วพูดว่า “ขอโทษด้วย ฉันจำคนผิดแล้ว”

พูดจบ ลู่ฝานเดินไปด้านหน้า

จู่ๆ ผู้ชายข้างอู่คงหลิงเรียกลู่ฝานแล้วพูดว่า “เดี๋ยวก่อน นายเป็นใคร ทำไมมาอยู่ในตระกูลหาน”

ผู้ชายยื่นมือมาวางบนไหล่ลู่ฝาน รั้งเขาเอาไว้

เหมือนแรงบนฝ่ามือเขาเยอะไปหน่อย ลู่ฝานรู้สึกว่าแรงมากมายกำลังกดกล้ามเนื้อเขาอยู่

แต่เขาคิดจะรั้งลู่ฝานเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าไร้เดียงสาเกินไป

ลู่ฝานควบคุมกล้ามเนื้อให้ดีดตัว สะเทือนมือของผู้ชายออกไป

ลู่ฝานหันมามองผู้ชายแล้วพูดว่า “ฉันเป็นเพื่อนหานสง มายืมที่พักสองสามวัน”

ผู้ชายมองมือตัวเอง สีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย

“ฝีมือดี มีความสามารถ สหายท่านนี้ ไม่มีอะไรหรอกแค่ถามเท่านั้น ฉันชื่อหานหยวนหนิง ลูกหลานตระกูลหาน มีโอกาสหวังว่าจะได้ประลองกันสักสองสามกระบวนท่า!”

หานหยวนหนิงพูดกับลู่ฝานด้วยรอยยิ้ม

ลู่ฝานพยักหน้าแล้วพูดว่า “มีโอกาสอยู่แล้ว”