บทที่ 941

เมื่อพูดเช่นนี้ ลู่ฝานเอาของชิ้นหนึ่งออกมา นั่นเป็นจิตอัคคีครึ่งหนึ่งที่เขาใส่ไว้ในเข็มขัด

มองอยู่สองสามที ลู่ฝานเก็บมันลงไปอย่างรวดเร็ว

พยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองให้สงบลง ในที่สุดลู่ฝานมาถึงหน้าห้องสีขาวแล้ว

หน้าประตูมีต้นไม้หนึ่งต้น ชายวัยกลางคนคนหนึ่ง กำลังนั่งเล่นหมากรุกใต้ต้นไม้ เสื้อสีขาว เท้าเปล่า ผมเผ้ายุ่งเหยิง หนวดเต็มหน้า

ไม่มีใครเล่นหมากรุกกับเขา เขาเล่นอยู่คนเดียว

ลู่ฝานเพิ่งเดินถึงหน้าประตู ชายวัยกลางคนพูดแบบไม่เงยหน้าขึ้นว่า “นายมาหาใคร”

ลู่ฝานพูดว่า “ขอถามหน่อย พ่อของหานเฟิงอยู่ที่นี่ไหม”

ชายวัยกลางคนพูดเสียงดังว่า “ตายแล้ว พ่อหานเฟิงโกรธหานเฟิงจนตายไปแล้ว”

พูดพลาง ชายวัยกลางคนวางตัวหมากลงบนกระดานอย่างแรง จนเกือบทำให้กระดานหมากรุกแตกกระจาย

ลู่ฝานมองการกระทำนี้ แอบหวั่นใจเล็กน้อย เขาเดินมาข้างหน้าแล้วพูดว่า “คุณเป็นพ่อของหานเฟิงใช่ไหม”

ในที่สุดชายวัยกลางคนก็เงยหน้าขึ้น มองลู่ฝานแล้วพูดว่า “นายมีเรื่องอะไรกันแน่ มีอะไรก็รีบๆ พูดมา”

ลู่ฝานพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่ได้มีเรื่องเร่งด่วนอะไรหรอกครับ แต่ศิษย์พี่หานเฟิงสั่งผมว่า หลังจากมาถึงเมืองหลวง ต้องมาทักทายคุณลุงแทนเขาครับ”

ลู่ฝานพูดพลางโค้งตัวทำความเคารพ

เมื่อชายวัยกลางคนได้ยิน จู่ๆ เขากระทืบเท้าแล้วด่าว่า “ไอ้เด็กเวรนั่นให้นายมาเหรอ แล้วไอ้เลวนั่นไปไหน ยังไม่กลับมาอีก ต้องให้ฉันไปเชิญเขากลับมาใช่ไหม”