บทที่ 952

ในขณะที่ทุกคนต่างก็กำลังเตรียมจะละสายตา ทันใดนั้น ทุกคนก็พลันมองเห็นว่าเทียนตู้ที่อยู่ด้านบนหินยักษ์ ได้มีสีหน้าท่าทางที่เปลี่ยนไปแล้ว

เทียนตู้ยิ้ม และพูดขึ้นว่า: “ลู่ฝาน ในที่สุดนายก็มาแล้ว! ”

ทันใดนั้น ทุกคนต่างก็อุทานกันขึ้น

ผู้ตรวจการแปด องค์ชายรอง และอาจารย์อีกสองคน ต่างก็จับจ้องมองมาที่ร่างของลู่ฝาน

ถูกต้อง สองคนที่มาถึงนี้ ก็คือลู่ฝานและสิบสาม

ลู่ฝานมองไปโดยรอบ และมองไปยังประตูสถาบันบู๊องอาจที่มีสีทองอร่าม รวมถึงยิ้มทักทายให้กับผู้คนที่มองมาด้วยสายตาอันอบอุ่นและกระตือรือร้น

“ผู้คนจำนวนมากมายเลย! ”

ลู่ฝานยิ้มเล็กน้อย

จากนั้น ท่ามกลางค่ายกลเคลื่อนฟ้า ก็ประกายลำแสงขึ้นอีก

คนกลุ่มหนึ่งพากันเดินออกมา ทีละคนทีละคน ทั้งหมดก็คือพี่น้องตระกูลหานที่ต้องการมาร่วมชมบรรยากาศที่คึกคัก ซึ่งผู้ที่นำมาก็คือหานสงนั่นเอง

หานสงถือกระจกจำภาพ แล้วกวาดสายตามองไปรอบด้านพร้อมกับพูดขึ้นว่า: “ไอ๊หยา วันนี้มีผู้ชมไม่น้อยเลยทีเดียว แม่งจริงเลย ตอนนั้นที่ฉันถูกไล่ออกจากสถาบัน ยังไม่มีผู้คนโอบล้อมมองดูมากมายขนาดนี้ พระเจ้า นั่นคือเก้าอี้มังกรของราชสำนักใช่ไหม ลู่ฝาน นายก็แค่ประลองยุทธ์เท่านั้น คิดไม่ถึงว่าแม้แต่คนในราชสำนักก็ยังถูกดึงดูดให้มาชมด้วย! ”

จากนั้น หานสงก็รีบนำพี่น้องตระกูลหานคารวะแสดงความเคารพต่อองค์ชายรอง

องค์ชายรองที่อยู่ห่างออกไปนั้น ก็ได้โบกมือเบา ๆ ให้พวกเขาไม่ต้องมีพิธีรีตรองอะไรมาก

หานสงยิ่งมองก็ยิ่งตื่นตกใจ ผู้คนที่มากันในวันนี้ไม่ใช่จะมีจำนวนมากธรรมดาเท่านั้น มองแวบเดียว เขาก็มองออกว่านั่นคืออาจารย์สองท่านของสถาบันบู๊องอาจ และยังจะมีผู้ตรวจการแปดด้วย

ลำพังแค่ไม่กี่คนนี้ ก็ทำให้เขาเกิดความผวาหวาดกลัวขึ้นมาแล้ว

การต่อสู้ครั้งนี้ น่าจะเหนือกว่าการต่อสู้ระหว่างยอดฝีมือแดนปราณฟ้าสองคนก่อนหน้านี้แล้ว

ลู่ฝานกลับไม่ได้ใส่ใจ เขาแค่มองเห็นเทียนหยาจื่อผู้อำนวยการสถาบันที่อยู่กลางอากาศ

ลู่ฝานพยักหน้าทักทายกับผู้อำนวยการสถาบัน ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

เทียนหยาจื่อผู้อำนวยการสถาบันเองก็ยิ้มและพูดว่า: “ใช่เขาจริง ๆ ด้วย คิดไม่ถึงว่าเขาจะผูกมิตรกันกับพวกคนอันธพาลตระกูลหานเหล่านั้นแล้ว”

ผู้อาวุโสหลายคนที่อยู่ด้านข้างก็มองสังเกตไปที่ลู่ฝานอย่างละเอียด

“มีรากกระดูกที่แข็งแรงยอดเยี่ยม และยังมีท่วงท่านักบู๊ด้วย! ”